(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Uisge na beatha"

A86.». 78.^1 






THE 



WATER OF LIFE. 



JOHN BUNYAN. 



And whooerer wsU, let him take the water of life ftocly- 1 
Rbt. xsfi. 17. 



EDINBURGH : 

JOHN GRANT, George IV. Bridge. 

1891. 



UISGE NA BEATHA. 



LE 

IAIN BUINIAN. 



* i%8& ge b*c ueach leis an àfll, gabhadh e auge oa Ik-oi* 
gu saor."— Tais. xxii. 17. 



EDINBURGH : 

JOHN GRANT, Georgb IY. Bridgb. 

1891. 






-5 



B 

NO 

75 - 



LITTIR DO'N LEUGHADAIR. 
A LEUGHADAIR SHUAIRCE. 

Thug rai nise dhut gnè do theagasg mu 
thimchioll uisge na beatha agus a bhuaidhean, 
nime sin faodaidh tu, (ma's e do thoii), 
'•Teisteas Iain Buiniaii air uisge-beatha a 
Mhaighistear fèin" a ghairm do'n leabhar soj; 's 
cinnteach nach d'innis mi uil' oirdhearr«*s a 
bhuaidhean, no nàdur gu h-iomlan, oir cha-n 
urrainn sin a bhi deante ie peann no teang- 
annan dhaoine no ainglean. Ach fòs, tha 
mi g ràdh so, agus le so a ràdh,tha mi'g ràdh 
na fìrinn, ge be neach a dh'òlas do 'n uisge so, 
gu 'm faigh se e 'na thobar uisg' ann fèin ; agus 
cha n-e sin a mhain ach 'na thobar a' sruthadh 
suas a chum na beatha maireannaich, cia b'e 
sam bith tinneas a bhios air. 

Ach mar is gnàth le daoine 'nuair a bhios 



Vì DON LEUGHABAIR. 

iad a' craobh-sgaoileadh cliù cungaidh-leignis : 
a bhi 'g aiimieachadh muinntir do 'n robh e 
'na mheadhon slàinte, dh' f haodainnse mar an 
ceudna (mar b'e gu'm beil sin air a dhean- 
amh eheana anns a' Bhìoball le peann 
neo-mhearachdach,) cunntas a thoirt dhut 
air àireamh, seadh àireamh do-àireamh a 
bha, cha n-e mhain air an toirt beò leis, 
ach a bhios beò gu sìorruidh le òl do'n 
uisge bheò so, agus do 'n uisge fiorghlan so na 
beatha. Tha mòran dhiù sin an dràsta gun 
amharus, air an atharrachadh uainne, agus tha 
iad beò a nise far nach ruig sinn air labhairt 
riù, ach tha iomadh fathast beò is urrainn 
cunntas a thoirt dhut air mar a bha iad air 
an leighis o'n galaraibh spioradail le òl do 'n 
uisge so. 

A mhain, ma's math leat òl deth, òl leis fèin 
e, agus a chum 's nach bi thu air do mhealladh 
leis a sin a ta mearachdach, gabh eòlas air mar 
a ta e teachd a mach o làimh an Tighearna, 
gun mheasgadh, fiorghlan, agus soillear mar 



DO N LEUGHADAIR. VH 

chriostal. Tha fhios agam gu'm beil mòran 
mhealltairean ann 'san t-saoghal a ta gabhai! 
orra gu'm beil an t-uisge so aca fèin r'a reic. 
Ach 'se mo chomhairle-sa dhut-sa, dol dìreach 
chum na rìgh-chathrach thu-fèin, mar a ta air 
iarraidh ort dol a chum nan uisgeachan, agus 
an sin bithidh tu cinnteach gu 'm bi sin a ta 
ceart, agus sin a ta math agad, agus an nì 
sin a ni gu cinnteach slàn thu, cia be sam bith 
eucail no trioblaid a ta thu fulang. Air 
son a phrìs, na gabh cùram deth sin, oir tha 
e saor gu leòir, gheibhear e gun airgead agus 
gun luach. " Bheir mi," deir Dia agus an 
t-Uan " dhasan àir am beil tart tobar do 
dh' uisgenabeathagu saor," (Tais. xxi.6.) Uime 
sin a ta e 'g ràdh a rithist, tl Ge b'e neach leis an 
àill, gabhadh e uisge na beatha gu saor ;" (caib 
xxii. 17.) air chor 's nach eil aobhar sam bith 
agad gu fuireach air t' ais air son thu bhi bochd, 
ni h-eadh ? ach 's ann do na bochdan a ta e air 
ullachadh, agus air fhosgladh suas ; 's ann do na 
bochdan a ta e air a thairgse, faodaidh nr 



Vlii DO N LEUGHADAIR. 

bochdan agus na feumaich e bhi ac' a naag- 
aidh agus gun luach. Isai. xli. 17, 18. 

Ach na cuir suarach e, chionn 's gu'm 
beil e air a thairgse dhut air son cumhachan 
cho saibhir, agus cho saor. Oir tha thu tinn 
agus tinn a chum bàis, mar òl thu dheth, agus 
cha n-eil ni san bith is urrainn do dheanamh 
slàn ach an t-uisge so. Soraidh leat, agua 
gu'm a h-ann a bhios an Tighearna 'na lèigb 
dhut, mar a ghuidheas do chairid. 

IAIN BUINIAN 



MU THIMCHIOLL ABHAINN 
UISGE NA BEATHA. 



Agus dh'fheuch e dhomh abhainn fhior-ghlan 
do dh'uisge na beatha, soilleir mar chriostai, 
a' teachd a mach à rìgh-chathair Dhè, agu§ 
an Uain. — Tais. xxii. 1. 

Tha na briathran so 'nan earrann de 'n 
chunntas a thug aon do na seachd ainglean aig 
an robh na seachd soithichean làn do na seackd 
plàighean deireannach do dh' Eoin mu'n 
Nuadh Ierusalem, air neo mu staid eaglaìs 
an t-soisgeil anns na lathaibh deireannach. 
Mu'm beil e 'g ràdh, dh'f heuch e dhomh, se 
sin dh'f heuch an t-aingeal domh. 

Anns a' cheann-teagaisg tha nan nithe so 
againn r'an toirt fainear : 

I. Dòigh nam briathran, eadhon briath- 
ran ar cinn-teagaisg. Ciod e uisge na 
beatha? — "Dh'fheuch e dhomh uisge na 
beatha." 

II. Tha cunntas againn an so mar an ceud- 
na mu'n phailteas a bh'ann do'n uisge so a 
dh'f heuchadh dha, fo ainm abhna, 

B 



]0 mSGE KA BBATHA. 

ITT. Tha e feuchainn dha raar an ceudna 
am bun no'n tobar o'm beil an t-uisge so a' 
sruthadh a mach, agus se sin " rìgh-chathair 
Dhè agus an Uain." 

IV. Agus mar an ceudna nàdur agus brìgh 
an uisge so, tha e fiorghlan agus soilleir mar 
chriostal. " Agus dh'fheuch e dhomh abhainn 
f hìor-ghlan do dh'uisge na beatha, soillear mar 
chriostal, a' teachd a mach à rìgh chathair 
Dhè, agus an Uain." 

Tòisichidh sinn leis a' cheud ni dhiù sin, 
eadhon, ciod e sin, uisge na beatha. Tha na 
briathran so (uisge na. beatha) 'na'm facail a ta 
ciallachadh na gabhail a steach ni eigin ro 
oirdheirc a ta air a chur fa'r comhair, agus se 
an ni sin spiorad nan gràs, eadhon spiorad 
agus gràs Dè. Agus tha na briathran so, 
" Uisge na Beatha" na'm facail a ta làn-fhreag- 
arrach a chum a shamhlachadh a mach dhuinn ; 
oir ciod is saoire na'n t-uisge, agus ciod is 
fearr 'sa's ion-iarrtaich na beatha ? Air an 
aobhar sin, tha mi 'g radh gu'm beil e air a 
shamhlachadh na air a ghairm uisge na beatha. 
" Dh'f heuch e dhomh uisge na beatha." 

Mar so 's e spiorad nan gràs, no spiorad 
agus gràs Dè, a ta air a ghabhaii a staigh an 
so. Thoir fainear ; 

Anns a cheud àile, Gu'm beil spiorad nan 
gr'àsann anàiteachan eile air a shamhlachadhri 
vnsge ; agus. 

Anns an dara kàite, Tha e mar an ceudna 



UISGE NA BEATKA. 11 

air a ghairm spiorad na beatha, dìreach maf 
a ta e ann a so fa'r comhar. " dh'f heuch & 
dhomh uisge na beatha." 

1. Tha spiorad nan gràs air a shamhlachadh 
ri uisge. (l Ach ge b'e neach a dh'òlas do'n 
uisge a bheir mise dba, cha bhi tart gu bràth 
air : ach an t-uisge a bheir mise dha, bithidh 
e 'na thobar uisge ann, a' sruthadh suas a chum 
na beatha maireannaich.'' (Eoin iv. 14.) Ciod 
a bhiodh air a shamhlachadh an so le uisge ? 
ach spiorad nan gràs, a bha 'n t-srìopach 
bhochd so, bean Shamaria, ag iarraidh ; geà 
a bha i aineolach air ciod a bha dhìth oirre, aguà 
mar an ceudna air oirdheirceis an uisge, a 
bhiodh 'na thobar a' sruthadh suas a chum na, 
beatha maireannaich annta-san a gheibheadh e. 

A rithist, air latha deireannach, latha mòr 
na cùirme, sheas Iosa agus ghlaodh e, 'g radh, 
" Ma tha tart air neach air bith thigeadh e 
a'm ionnsaidh-se agus òladh e," (Eoin, vii. 
27—39.) Ach ciod a dh'òlas e ? abhnaichean 
do dh'uisge beò. Ach ciod iad sinPfhreagaire 
mar so, "labhair e so mu 'n spiorad a gheibh- 
eadh iadsan a chreideadh ann." — Eoin vii 
39. 

Seadh, bha na fàidhean, agus sèirbheisich 
Dhè, fo 'n t-Seann Tiomnadh a' gabhail uisge 
na beatha mar samhl' air spiorad nan gràs, a 
bhiodh air a dhòrtadh a mach air an eagiais 
anns na lathaibh deireannach. Uaithe sin tha 
Isaiah a' gairm uisge spiorad Dhè, agus beann- 



1*2 UISGE NA BEATHA. 

achd Dhè ; agus tha Sechariah ag radh 
spiorad nan gràs ris : 

" Doirtidh mi mach uisge air an tartmhor, 
agus sruthan air an fhearann chruaidh ; doirt- 
idh mi mach mo spiorad air do shliochd, agus 
mo bheannachd air do ghineil." Isa. xliv. 3. 

Agus tha Sechariah ag radh — " Doirtidh 
mi air tigh Dhaibhidh, agus air luchd-àit- 
eachaidh Ierusaleim, spiorad nan gràs agus 
nan achanaichean, agus amhaircidh iad air-san 
a lot iad, agus ni iad caoidh," &c. (Sech. xii. 
10.) Feuch anns gach àite dhiù sin, 's e 
spiorad nan gràs a ta air a ghabhail a staigh ; 
ach a chum 's gu b'fhearr athuigeamaid e, tha 
e air a shàmhiachadh ri uisge, ri tobar uisge, 
ri sruthaibh uisge, agus ri tuiltibh uisge. 

2. Tha e mar an ceudna air a ghairm 
spiorad na beatha. 

1. Ni's ro mhionaidiche. 

2. Ni's ro shoilleire. 

Anns a' cheud àite, Ni's ro mhionadiche, 
far am beil e air a ghairm, " uisge na beatha," 
agus '' uisge a' sruthadh suas a chum na 
beatha maireannaich." — Eoin iv. 10 — 14. — 
vii. 38. 

Anns an dara h-àile, Ni 's ro shoilleire, 
tha e air a ghairm, spiorad na beatha. 
* Agns an dèigh thrì laithean gu leth, 
chaidli spiorad na beatha o Dhia a steach annta, 
agus sheas iad air an casaibh," Tais. 2.1. 
II. 



TTISGE NA BSATHA. 13 

Uime sin tha mi co-dhùnadh leis na briath- 
ran sin, " uisge na beatha, 5 ' gur e spiorad 
nan gràs, na spiorad gràs Dè* anns an t-sois- 
geul a th' air a chiallachadh. Agus gu'm beil 
na briathran sin làn-f hreagarrach chum a 
bhi samhlachadh a mach dhuinn spiorad agus 
gràs an t-soisgeil leo. Do bhrìgh — 

Anns a' chend àite, Gu'm beil am facal sin 
uisge, air acbleachdadh mar shamhla, ann a bhi 
labhairt mu pheacadh. Tha 'm peacadh air a 
shamhlachadh ri uisge, ri uisge marbhtach ; 
agus theireir gu'm beil duine 'g òl dheth, mar 
a dh'òlas neach do'n uisge. "Nach gràineile agus 
nach sailiche gu mòr an duine a dh'òlas euceart 
mar uisge ?" (Iob xv. 16.) Mar so ma ta, mar 
a ta gràs agus spiorad nan gràs air an samh- 
lachadh ri uisge, 's ann a dh' f heuchainn an 
neart a ta aig gràs an aghaidh peacaidh : agus 
'sann le èifeachd a mhain a bhios am peacadh 
air a mhathadh, air a mharbhadh, agus air 
a chlaoidh. 

Anns an dara h-àile, Tha 'm facal sin, 
"uisge," air a chleachdadh achum am mallachd 
a ta 'm peacadh a' toilltinn a nochdadh dhut. 
Tha 'n galar air a shamhlachadh ri uisge, agus 
an leighis air a shamhlachadh ri uisge. " Thig- 
eadh a mallachd a steach mar uisge do chòm 
nan aingidh,'* (Salmcix. 18,) deir an Sàlmaidh 
" mar uisge." Tha thu faicinn gu 'm beil 
gràs Dè mar an ceudna air a shamhìachadh ri 
uisge. Tha mhallachd a' losgadh 5 tha 'n t-uisge 



♦4 UISGE NA BEATHA. 

a' fuarachadh ; loisgidh a' mhallachd le teimj 
frinn, ach ni gràs naomh an t-soisgeil a fuar- 
achadh ; ach iadsan nach tig a staigh ann an 
tatha nan gràs, cha-n f haigh iad do 'n uisge 
so a chum an teanga fhuarachadh, urrad sa 
shileadh o bharr a' meòir. 

Anns an treas àite, Tha'n t-uisge do nàdur 
sgaoilidh, agus tha 'm peacadh mar sin mar 
an ceudna ; (Luc. xvi. 24, 25.) air chòr 's 
gu 'm faod iad a bhi air an samhlachadh r'a chèile 
'san dòigh sin. Tha e sgaoileadh air an duine 
gu h-iomlan, agus a' salachadh na h-uile ball 
dheth; thae ga chòmhdachadh thairis mar uisge. 
Faodaidh gràs air an dòigh sin a bhi air a 
shamhlachadh ri uisge — oir tha e do nàdur 
sgaoilidh, agus faodaidh e, ma 's e sin toil Dè, 
aghaidh na talmhuinn gu lèir a chòmhdachadh 
eadar chuirp agus anmannan. 

Anns d cheathramh àite. Tha peacadh do 
nàdur truaillidh, agus salachaidh — tha gràs do 
nàdur ionnlaid agus glanaidh ; air an aobhar 
sin tha gràs, agus spiorad nan gràs, air an 
shamhlachadh ri uisge. " Oathaidh mi," 
deir Dia, " uisge glan oirbh, agus bithidh sibh 
glan ; o 'ur 'n-uile shalachar, agus o 'ur n-uile 
iodhalaibh glanaidh mi sibh." (Ese. xxxvi. 
25,) chì thu ann 'san t-seachdamh rann thar 
an fhichead do'n chaibidil cheudna, gur e 
spiorad a ta e gabhail a staigh an sin. 

Anns a' chùigeamh dite. 'S e gnàths nàdurracn 
an uisg' a bhi teamadh, no teachd a nios 



UISGE NA BEATHÀ. 15 

agus fantainn ann an àiteachan iosal, gle- 
anntan agus ionadan iochdrach ; agus tha 
gràs do'n nàdur sin mar an ceudna ; cha-n eil 
abhnaichean a' ruith air mullach nan cnoc, 
no nam beanntan àrda, ged a dh'f haodadh iad 
a bhi siubhal na measg tre na glinn. " Tha 
Dia a' cur an aghaidh nan uaibhreach, ach a' 
toirt gràis dhaibh-san a ta iriosal," — Seumas 
iv. 6. 

Anns an t-seadhamh àite, Tha gràs Dè air 
a shamhlachadh ri uisge, do bhrìgh's gu'm beil 
e cur torrachais ; am fearann a gheibh pailteas 
uisge bheir e a mach toradh, ach far am bell 
gainne uisge, tha 'n talamh sin neo-thorrach, 
agus 'se sin is aobhar gu'm beil an saoghaì cho 
beag agus cho falamh do thoradh a thaobh 
Dhè, eadhon, a chionn cho tearc do chlann nan 
daoine aig am beil spiorad nan gràs 'nan 
cridheachan. 

Anns an dara h-àite, Mar a ta ciallachadh 
àraidh aig an fhacal sin, (uisge,) tha mar an 
ceudnaciall àraidh aig an f hacal sin, (beatha) ; 
Uisge na beatha ; "Dh'fheuche dhomh uisge 
na beatha," agus do bhrìgh gu'm beil an da 
f hacal sin air an ceangal r'a chèile, (uisge agus 
beatha), 's ann gu cinnteach gu bhi feuch- 
ainn an oirdhearchas a ta ann an oibreachadh 
an uisge so. Is uisge-beatha e, no uisge anns 
am beil beatha agus slàinte ann fèin. Agus 
tha 'm facal sin a' feuchainn duinn. 

Anns a' cheud àite, Gu'm beil daoine 



]{J UISGE NA BEATHA. 

aa t-saoghail gun ghràs marbh — (Eoin 
v. 21— 25. Eph. ii. 1. Col. ii. 13.) » Marbh 
ann ara peacadh agus ann an euceartaibh.' 
Marbh gun bheatha gun ghluasad do thaobh 
Dhè", ann an slighe tiomnaidh a Mhic. 

Anns an dara h-àite, Tha e mar an ceudna 
a' feuchainn duinn, ' f nach e ; l ni sam bith ann 
'san t-saoghal, no ann an teagaisg an t-saoghail, 
an lagh, is urrainn an toirt beò." 'S ann anns 
an uisge so mhain a ta beatha, — tha 'm bàs anns 
gach ni eile. Na 'm biodh ni sam bith anns 
an t-saoghal a bheireadh daoine beò, b'e 'ni sin 
an lagh, ach a nise, 's ann a ta "n lagh a' 
marbhadh, agus a' dìteadh, do bhrìgh 's gu'm 
beil euceart air a meudachadh. Uime sin, 
cha-n eil ni sam bith, aon chuid anns an 
t-saoghal, no ann an teagasg an t-saoghail a 
bheir beatha, 's ann a mhain ann 'san uisge so 
a ta bhuaidh sin, ann an gràs so Dhè, a ta 
ann an so air a ghairm, uisge na beatha, no 
uisge-beatha Dhè. 

Anns an treas àite, Tha e mar an ceudna 
air a ghairm uisge na beatha, gu fheuchainn 
" gur ann a mhain le gràs Dè is urrainn do 
finaoine a bhi beò," cia air bith cho marbh 'sa 
cL? f hàg am peacannan iad. 'Nuair a their 
^/ia ris a' pheacach, » mair beò," ged a bhiodh 
e mirbh 'na pheacannan, birhidVi e beò." 
"'Nuair a bha thu ann a t'fhuil, thuirt mi 
riut, * mair beò,' seadh, agus tu ann a t' f huil, 
thuirt mi riut, ' mair beò."' (Esec xvi. 8, 9.) 



UISGE NA BEATHA. 17 

Agus a rithist, '« Cluinnidh na mairbh guth 
Mhic Dhè, agus an dream a chluinneas, bithidh 
iad beò." Eoin v. 25. 

'S e so 'nuair a ta e labhairt facal a ghràis, 
agus measgachadh an fhacail sin le spiorad 
agus gràs an t-soisgeul, 's ann an sin a bhios 
daoine beò : oir is e leithibh sin do dh' f hacai! 
a mhain a ta 'na'n spiorad agus 'na 'm beatha. 
" Na briathran a ta mise a' labhairt ribh," 
deir Criosd " is spiorad agus is beatha iad," 
Eoin vi. 63. 

Anns d cheaihramh àile, Do bhrìgh 's gu'm 
beil gràs Dè air a shamhlachadh no air 
ainmeachadlr, " uisge na beatha," tha sin a' 
feuchainn, gu'm beil cuid tinn leis an tinneas 
sin, nach urrainn a bhi air a leighis le ni sam 
bith ach leis an uisge so. Tha caochìa 
thrioblaidean ann 'san t-saoghal, agus tha 
caochla leigheasan air an ullachadh air son 
nan trioblaidean sin. Ach tha trioblaidean 
nach bi air a leighis le ni sam bith ach le deoch 
as an t-searraig so, deoch do'n uisg-bheatha so, 
an t-uisge beò so. Tha sin soilleir leis a' chuir- 
eadh so — " gabhadh e do dh'uisge na beatha 
gu saor." Agus a rithist. " Bheir mi dhasan 
air am beil tart à tobar uisge na beatha gu- 
saor." Tha so air a labhairt riusan a ta tinn^ 
agus a ta tinn leis an tinneas sin air am bei; 
Criosd a mhain 'na leigh leis an uisge bheò so. 
Ach is beag a ta tinn leis an tinneas so^ agu« 
is beag aig am beil eòlas air, ciod e an ni h 



18 UISGE NA BEATHA. 

bhi tinn leis an tinneas so. Cha-n eil ni 
sara bith a ni neach tinn leis an tinneas so, 
ach an lagh agus am peacadh ; agus cha-n eil 
tti sam bith a bheir slàinte bho'n tinneas so, ach 
gràs Dè a ta ann an so air a ghairm, s< uisge na 
beatha." 

Tha sinn a nise air teachd gu bhi labhairt 
air an dara ni a ta air a chuir fa'r comhair ann 
'sa cheann-teagaisg. Agus se sin am pailteas 
& th'ann do 'n uisge bheò so. Tna e 'g ràdh 
abhainn ris — " dh'f heuch e dhomh abhainn do 
dh'uisge na beatha." Uisge a ta 'na ìocshlaint, 
agus anns am beil buaidhean a chum beatha a 
thoirt dhaibh-san a ta marbh, agus slàinte a 
chumail riu-san aig am beil i ; tha e gann, 
agus tearc r'a faotainn, agus far am faighear e 
ann an cuid do dh' ionadan cha n-eil ann dheth ach 
beagan; ach ann an so tha pailteas, mòran, eadh- 
on abhainn, '* abhainn do dh'uisge na beatha." 
Ann a bhi làimhseachadh na puince so, 
feuchaidh mi dhut. 

Aìins a' cheud àile — Ciod e abhainn do 
dh' uisge na beatha." 

Anns an dara h-àiie. Agus an sin tarruinn 
beagan do chò-dhùnadh uaithe. 

1. Ciod an abhainn a U àiì so ; abhainn so 
utsge na beatha. 

1. Is abhainn dhomhain i. Is abhainn i nach 
eil tana, ach domhain ; freagraidh am facal sin 
dh'i, — O an doimhne ! H Ni mi an uisgeachan 
domhain, deir an Tighearna." Agus a rithist, 



UISGE NA BEATffA 19 

" dh'òl iad do dh'uisgibh domhain"? is mòr a rji 
abhainn do dh'uisge na beatha, ach 'se abhainn 
dhomhainn deth is mò. O ! pheacaich thinn, 
tha thu tinn do 'n eucail sin o nach urrainn ni 
san bith do leighis ach cuibhrionn do'n 
abhainn so do dh'uisge na beatha; ann an 
so tha abhainn air do shon — abhainn dhomh- 
ain air do shon. Iadsan a ta toiseachadh air 
theachd a chum Dhè tre Chriosd air son 
beatha, cha-n eil ni sam bith mu 'm beil urrad 
do chùram orra, ri fios f haotainn am beil gràs 
ni's leòir ann gu iadsan a shàbhaladh. Ach a 
chum an comhfhurt, tha pailteas ann deth, 
pailteas do ghràs, abhainn dhomhain, seadh, 
abhainn dhomhain do dh'uisge na beatha 
dhaibh-san gu òl aiste. 

2. Mar a tha 'n abhainn so dhomhain, (Eph. 
iii. 18,) tha i mar an ceudna, mòr agus leath- 
an, agus mar dh'f heumas tu f hios a bhi agad 
gu'm beil i domhain, feumaidhtu fios a bhi agad, 
mar an ceudna, gum beil i leathan (Job. ix. 
19,) " as leotha i na'n cuan," is abhainn i air 
nach urrainn thu dol thairis. Cha d'fhuair 
duine riamh dol o'n taobh so gus an taobh eile 
dh'i, 'nuair a bha na h-uisgeachan air èiridb, 
agus a nise tha iad air èiridh, a nise tha iad a' 
sruthadh a mach à rìgh-chathair Dhè agus an 
Uain mar an ceudna. Uime sin, tha 'n gràs 
so air a ghairm, saoibhreas do-rannsaichte 
Chriosd, (Esec. xlvii. 7j Ep. iii. 8-) A pheac- 
aich, a pheacaich thinn, ciod a ta thusa 'g 



%j UISGE NA BEÀTHA. 

ràdh ris a' so ? an tilg thu thu-fèin anns an uisge 
so ? an coisich thu troimhe, an snàmh thu ? 
an so faodaidh tu snàmh tha e domhain, gidh- 
eadh na biodh eagal ort dol a steadh ann. Agus 
'nuair a shaoileas tu gun deach thu troimhe agus 
troimh, gidheadh pill agus feuch ris a rithist, 
agus gheibh thu e ni's doimhne na ifrinn, agus 
'na abhainn air nach fhaodar dol thairis. 
Mar urrainn thu snàmh ann a' so, faodaidh tu 
thu-fèin a luasgadh agus iomairt sios agus 
suas ann mar an t-iasg anns an f hairge ; agus 
cha ruig thu leas eagal a bhi ort gu 'm bi thu 
bàite anns an abhainn so, cumaidh bi suas 
thu, agus giùlanaidh i thu mar a rinn uisge 
dìle Noa air an àirc, do ghiùlan os ceann nam 
beann as àirde. Ach, 

3. Mar a ta 'n abhainn so do dh'uisge na 
beatha domhain agus mòr, tha i mar an ceudna 
làn uisge. Faodaidh abhainn a bhi domhain 
agus gun a bhi làn faodaidh abhainn a bhi leath- 
an agus gun a bhi domhain. Ach an abh- 
ainn a ta 'n so, tha i làn, tha i domhain, leath- 
an, agus mòr mar an ceudna. Tha thu ga 
uisgeachadh ; tha thu ga dheanamh trom beart- 
ach le abhainn dhomhainn, leathan, agus 
làn. Seadh, tha thu ga uisgeachadh, agus ga 
dheanamh trom beartach, le abhainn Dè a 
ta làn do dh'uisge. (Sailm lvi. 9.) Làn gràis 
agus firinn. Lionaidh na soithichean gu'n ruig 
am beul, arsa Criosd. Uisgeachan làn cupa 
gheibh an aingidheachd, agus tha abhainn do 



UISGE KA BEATHA, 21 

dh'uisge na beatha air a solar dhaibh-san a ta 
da rìreadh ga iarraidh. 

4:. Mar a ta 'n abhainn so domhain, leath- 
an agus làn tha mar an ceudna pailteas uisge 
innte. — (Esec. xlvii. 5.) " Bha na h-uisgeachan 
a*r èiridh," deir am fàidh. Uime sin, tha 'n 
Spiorad Naomha'g radh — " thug Dia air an uisge 
sruthadh a mach ;" agus a rithist tha e 'g radh, 
" agus tàrlaidh anns na lathaibh sin, (lathaibh an 
t-soisgeil) gun sil na slèibhtean a nuas fion nuadh, 
agus sruthaidh na beanntan le bainne; agus 
sruthaidh uil' abhnaichean Iudah le h-uisgeach- 
aibh agus thig tobar a mach o thigh an Tigh- 
earna, agus uisgichidh e gleann Shiteim." (loe! 
iii. 18.) 'Nuair a bhios abhnaichibh air a lionadh 
le tuil, bithidh ni's mò do dh'uisg' annta na 
chumas am bruachan, bithidh mòran uisge 
annta. «« Feuch, bhuail e a chreag, agus 
bhruchd uisgeachan a mach agus dh'èirch na 
tuiltean." Sailm lxxviii. 20. 

Tha 'n abhainn so do dh' uisge na beatha, 
air am beil na h-uisgeachan so nan samhla na 
h-abhainn a ta sruthadh thar a bruachaibh le 
uisge, arin an dòigh neo-chrìochnach, do-labh- 
airt. An urrad so, mu'n abhainn, se sin ri ràdh, 
ciod an abhainn do dh' uisge na beatha a 
ta ìnnte, is abhainn i a ta domhain, leathan, 
làn, agus pailt do 'n uisge so, pailt do spiorad 
agus do ghràs so an t-soisgeil. 

Anns an dara h àite. Thig mi nise gu bhi 
labhaiit ajr an dara ni, eadhon a bhi tarr- 



■S UISGE NA BEATHA.. 

* <r i eagan do nithe uaithe se sin o'n f hacal 
sc abnainn — seadh, abhainn uisge, do dh'uisge 
na beatha. 

Ànns a cheud àite, Sin, ma ta, tha abhainn 
na xx-uisge a ta coitcheann ; coitcheann ann a 
sruthaibh, ged tha i air mhodh eil' aig a ceann. 
Tha 'n abhainn so a' sruthadh a mach à rìgh- 
chathair Dhè agus an Uain. Agus mar sin, 
do thaobh a h-èirigh, tha i diomhair ; ach 
mar a ta i na h-abhainn tha i coitcheann, agus 
air son feum coitcheann, agus math coitcheann. 
Uime sin theirear li an t-slàinte coitcheann" rì 
ghràs Dè\ (Iude 3.) oir a thaobh an fhacail 
cha-n eil bacadh, no àicheadh, no toirmeasg air 
neach sam bith leis an àill a ghabhail. 

" Agus ge be neach leis an àill, gabhadh e 
uisge na beatha gu saor •" (Tais. xxii. 17-) 
ciod is mò na sin, agus is làn-shoilleire chum 
a leigeil ris gu'm beil e coitcheann. Seadh tha 'n 
abhainn so aig a dearbh cheann, air a gairm, 
" Tobar f hosgailte, tobar air a fosgladh do 
thigh Dhaibhidh, agus do luchd-àiteachaidh 
Ierusaleim.'' (Sec. xiii. 1.) Agus le tigh 
Dhaibhidh agusluchd-àiteachaidhlerusaleim, se 
an ni sin th' air a chiallachadh na h-uile anam a 
dh'òladh do'n uisge-bheò so. Agus 's ann 
uime sin a theirear, gun deach an abhainn so 
" sios do'n f hasach agus a chum na fairge." 
(Esec. xlvii. 8.) far am beil na h-uile seòrs' èisg. 
Leis an fhairge, tha 'n saoghal, air a chiall- 
achadh agus leis an iasg an sluagh. Agus 



DISGE NA BEATHA. 23 

do 'n ionnsaidh-san tha 'n abhainn so do 
dh'uisge na beatha a' ruith. Ach, 

Anns an dara k-àite. Ged a tha abhainD ^n 
sruthanan coitcheann, gidheadh mar a thèio 
i seachad tre dhùthaich na tre ghleann, 
ruithidh i 'na slighe fèin. Ruithidh i a 
cuairtean agus na chuir fèin, thèid i mu'n 
cuairt, agus ruigidh i an sud agus an so a rèir 
a cùrsa fèin. Gidheadh, tha i coitcheann, do 
bhrìgh 's gu'm beil i fosgailte do na h-uile 
thèid seachad oirre. Uime sin tha eadar- 
dhealachdadh ri chur eadar ni a bhi coitcheann, 
agus e bhi làthair aig an àm. Faodaidh 
ni a bhi coithcheann no saor gu leòir, agus e 
bhi fada uainne. Tha uisgeachan Epsom, 
Drochaid-thuna, Bhells agus Bhath* math 
agus coitcheann, gidheadh fada o chuid aig arn 
beil feum orra. Faodaidh a ni ceudna a bhi 
air a radh mu'n abhainn so, tha i coitcheann 
gu leòir 'na sruthaibh, ach tha i a' ruith a 
cuairtean agus a cùrsachan fèin, agus fanaidh 
i 'na cùrsa fèin. " Tha e a' cur thobar anns na 
gleanntaibh a ta a' ruith air feadh nan beann," 
(Salm. civ. 10.) gu dearbh tha e a' fosgladh àbh- 
naichean annan ionadaibh àrda,'narìgh-chathair 
fèin agus an Uain ; ach fathasd tha iad a' ruith 
ann a meadhon nan gleann, gu bhi 'g uisgeach- 
adh na muinntir chùin agus mhacunta. Air 

* Uisgeachan mèm-ioc-shlainteach Shasuinn, a t» 
math air leigheas cuid do ghalairean, agus a ta luchd- 
^Aicail ag òl air son faUaineachd. 



'24 UISGE NA BEATHA. 

an aobbar sin, iadsan air am beil tart, agus lei^. 
bu mhiann òl do'n uisge so ; tba e air iarraidh 
orra nise teachd chum nan uisgeachan. — 
" Ho ! gach neach air am beil tart, thigibb 
a chum nan uisgeachan, agus easan aig nacb 
eil airgead, thigibh, ceannaichibh," &c. Agus 
a rithist — " Ma tha tart air neach sam bith, 
tbigeadh e a 'm ionnsaidh-sa agus òladh e." 
(Eoin vii. 37.) Tha na h-uisgeachan coit- 
cheann, ach feumaidh tusateachd d'an ionns- 
aidh far am beil iad air neo cha-n fheairrd 
thu bheag iad a bhi saor. " Thigibh a chum 
nan uisgeachan." 

Anns an treas àite. Tha abhainn air a ghairm 
do dh'uisge na beatha an so chum 's gu 'n 
tuigeadh tu am pailteas a th'ann deth. Tha 
aig na h-uil' abhainn an cuan mar mhàthair 
uisge. " Ruithidh na h-abhnaichean uile chum 
na marra, gidheadh cha-n eil a' mhuir làn 
chum an àite as an iàinig na h-abhnaichean, 
thuige sin pillidh iad a rithist." (Ecles. i. 7.) 
Agus mar sin, tha 'n abhainn so a' teachd a 
mach o'n rìgh-chathair, mar o àite anns am 
beil i 'g èiridh ; ach se cuan gràs an Dè neo- 
chrìochnaich as bun d'i. " Tilgidh tu ar n-uile 
lochdan ann an doimhneachdaibh na fairge, 
(Mic. vii. 19.) chumdoimhneachfairgedoghràis 
Ni abhnaichean, 'nuair a bhristeas iad a mach, 
mòran salachar a ghiùlan air falbh le'n sruth- 
anaibh siùbhlach o gach cearn do'n dùthaich 
tre beil iad a' ruith, agus giùlanaidh iad e 



UISGE NA BEATHA. 20 

chum na fairge, far am beil e gu sìorruidh air 
a shlugadh sios. Agus ! ciod an t-salachar 
a ta air a thilgeadh ann an abhainn so Dhè ! 
Agus cia lion peacach a ta air an glanadh agus 
air an ionnlad innte, agus cia rnòr a ta i giùlan 
air falbh do shalachar a chum meadhon na 
fairge le sìor.sruthadh. 

Bheir abhainn air falbh dearbh bhrein- 
bhòladh cù marbh, agus cha toir na h.uile 
anabas agus salchar a ta air a thilgeadh 
innte, orrasan aig am beil feum air a h-uisge, 
nach gabh iad am feurnalachd dheth. Ach 
cia rnòr as mò na sin a' bhuaidh a ta anns an 
abhainn mhilis so do ghràs, a th' air a fosgladh 
dìreach a chum peacadh agus neo-ghloine a 
thoirt air falbh ; eadhon a chum ar salachar a 
ghiùlan air falbh, agus i-fèin a fantainn do 
ghnà gu buadhach glan. 

4. Tha abhainn air a gairm dheth 
gu bhi a feuchainn gu'm beìl e teachd do 
ghnà mar a dh'fhaodar a radh, le tomhas 
ùr do nuadh gbràs. Tha abhnaichean a' toirt 
seachad uisge ùr do ghnà — ged is e an aon 
sruth-chlais anns am beil iad do ghnà a' ruith, 
gidheadh, cha-n e an t-aon uisge a ta annta, 
tha na h-uisgeachan a sìor theachd as ùr. An 
t-uisge a bh' aig an àm so an so, tha e air falbh 
an tiotadh, agus tha uisge ùr a' teachd 'na 
àite. Agus 'sann raar so a ta abhainn Dè, 
a ta làn do dh'uisge : tha co-Ieasachadh as ùr 
a' teachd innte do ghnà, co-leasachadh a£ ùr 



26 



UISGE NA BEATHA. 



lo ghràs dhaibh-san aig am beil gnothach ann~- 
na huisgibh sin. Agus 'se so as aobhar gu'm 
beiì am peacach, ('nuair a ta pheacadh air 
a«inhathadh) ga f haicinn mar gu'm biodh e air 
a ghiùlan air falbh. Tha na h-uisgeachan sin 
le 'n sìor sruthadh a' giùlan salachar a' pheac- 
aich uaithe fa chomhair a shùl- Ach cha-n 
ionnan sin as do lochan agus lòintean tàimhe, 
grodaidh iad mar bi iad gu tric air am falamh- 
achadh, agus air an lionadh le uisge ùr. 
Feumaidh sinn air an aobhar sin eadar-dheal- 
achadh a chuir eadar an gràs a ta chòmhnaidh 
annainn, agus an abhainn so do dh'uisge na 
beatha. Cha-u eil sinne ach mar lodain agus 
mar amraichean, nach urrainn ach beagan a 
chumail ; agus ghrodadh sinn ged a tha gràs 
Dè" annain, mar biodh e air a chuir o shoitheach 
gu soitheach, (ler. lxviii. 11.) agus air a lionadh 
le gràs ùr as an abhainn so. Ach tha 'n abh- 
ainn so do ghnà milis, agus cha-n urrainn na 
h-uile salachar a ta air a chuir innte droch 
bhòladh a chuir dh'i no h-atharrachadh tha a 
h-uisgeachan a' ruith le gnà shèimh shruth 
siùbhlach agus mar a thubhairt mi a' giùian air 
falbh gach mosaiche chum doimhne na fairge. 
&- 5. Tha abhainn do ghràs Dè air a ghairm 
dheth gu nochdadh gur ann dhaibh-san a tha 
comasach air a bhi beo ann, a ta e freagarrach, 
ged a tha na h-uile chreutair a' deanamh feum 
de'n uisge, gidheadh, cha n-ann anns an uisge 
a tana h-uile chreutair beò a' còmhnaidh. Cò 



UISGE NA BEATHA. 2? 

ìeis nach bu mb.ath gu 'm biodh gràs aige ? 
agus comas dol gu rìgh-chathair nan gràs ? 
Ach cha-n eil e aig a h-aon ach aca-san aig am 
beii an nàdur air a dheanamh freagarraeh ri 
gràs. Uirne sin, mar a ta gràs Dè air a 
shamhlachadh ri abhainn, tha iadsan a ta beò 
le gràs air an samhlachadh ri iasg ; a thaobh à*s 
gur e 'n t-uisge an dùil sin anns am beil an 
t-iasg beò ; mar sin 'se gràs beatha a' chreid- 
irch. " Agus bithidh rò mhòran èisg ann, a 
chionn gu'n tig na h-wisgeachan so thuige, 
oir leighisear iad, agus mairidh gach ni beò ìdk* 
an tig an abhainn''; (Esec. xlvii. 9.) An iasg 
thu a dhuine ? an urrainn thu a bhi beò anns 
an uisge, an urrainn anns an uisge agus nach 
bi thu beò ach anns an uisge so ? an e gràs do 
dhùil beathachaidh nàdurrach ? bhàsaiche&dh 
an t-iasg na 'm biodh e air a thoirt às an uisge, 
mar biodh e air a cuir ann gu h-aithghearr a 
rithist. Mar sin bhàsaicheadh an creideach, mar 
biodh e anns an abhainn so, ma bheir thu o' n 
abhainn so e, cha bhi e beò, ach biodh gu leòir 
aige do 'n uisge so, seadh do 'n uisge bheò so, 
agus cha-n urrainn ni sam bith a chuir bàs. 

Tha fios agam gu'm beil cuid do chreutair- 
ean eile ann as urrainn a bhi greis beò anns an 
uisge ; ach cha-n e 'n t-uisge an dùil bheath- 
achaidh nàdurrach. As urrainn an losgann a 
bhi beò greis anns an uisge, ach cha-n anns an 
uisge a mhain. Thoir do chuid a dhaoine 
gràs agus an saoghal, gràs agus peacadh ; leig 



28 UISGE N.A BEATHA. 

dhaibh jfeum a dheanamh do'n anaminnan a 
chum an toilinntinn, agus do ghràs a chum an 
cionta a ghluasad air falbh, agus ni iad an 
gnothach gu ro mhath, no mar a theirear 
cumaidhi ad sgàile breagha diadhachd suas ; acn 
cùm iad ri gràs a mhain, cum a staigh an caithe- 
beatha ni gràs, cuir iad anns an abhainn so, 
agus na biodh ni sam bith aca ach an abhainn 
80, agus bàsaichidh iad ; tha facal agus slighe, 
agus nàdur a' ghràis dhaibh-san 'na aran 
aotrom, agus cha dean an anam ni sam bith 
ach gràin a ghabhail dheth ; oir cha-n eil an 
nàdur air a dheanamh freagarrach ris an dùil 
bheathachaidh sin, uime sin tha gràs Dè 
agus spiorad nan gràs air a shamhlachadh ri 
abhainn, gu bhi nochdadh nach urrainn a 
n-aon a bhi beò le gràs, ach iadsan aig am beil 
an anmannan agus an spioradan air an 
deanamh freagarrach air a shon. 

6. Tha gràs agus spiorad gràs Dè air a 
ghairm, no air a shamhlachadh ri abhainn, gu 
a bhi riarachadh nan iarrtasan do-shàthsaichte; 
agus gu bhi sguabadh air falbh nan teagamhan 
garbh-shlèiteach a taseasamh rompa-san air am 
beil tart air son na dibhe so. An duine air 
ani beil tart spioradail, cha n-eil eagal air à ni 
sambith ni'smònanacheiìgu leòir ann gu iotadh 
a chasg : tha uile gheallaidhean agus bhriath- 
rau mìunistearan Dèd' a leithid sin do dhuine, 
mar làn mheuranan an ionad ehuinneagan 
'aoa ; fSalm Ixiii. ]. cxliii. 6. " Tha mi 'cialU 



UISGE KA BEATHA. 29 

achadh am feadh 's a tha 'thart a' marsainn 
am feadh a tha 'thart agus a theagamh ag 
imeachd làmh air làimh. 'S e a tha leifchic 1 
sin do dhuine 'g ràdh, cha-n eil mi faotainn 
gu leòir anns a' ghealladh so, no anns a' gheall- 
adh ud, a chum cìocras m'anm' a chasg. Esa« 
air am beil tart ceart, cha dean ni sam bith 
ach Dia a thart a bhàthadh. " Tha tart air 
m'anam a chum Dhè chum an Dè beò." (Salm 
xlii. 2.) Ciod ma ta nithear air son an duine 
so ? am freagair Dia iarrtas ? thugaibh fainear 
ciod a leanas. '* Nuair a ta am bochd agus an 
t-ainnis ag iarraidh uisge, agus nach eil e ann 
('nuair ata na h-uile ghealladh ag amharc 
tioram mar neoil air ath-philleadh an deigh an 
uisge), agus a bhios an teanga air failneach- 
adh le tart ; èisdidh mise an Tighearna riù, 
agus mise Dia Israel cha trèig mi iad." Àh ! 
ach ciod a ni an Tighearna a chum an tart a 
chasg ? " Fosglaidh mi abhnaichean (deir 
e) ann an àitibh àrda, agus tobraichean ann a 
meadhon nan gleann ; ni mi an fhàsach 'na 
linne uisge, agus an tìr thioram 'na sruthaibh." 
Feuch ann an so tha abhnaichean agus tob- 
raichean, linneachan agus sruthanan, chum an 
iatadh-san airam beil tart an deigh Dhe a chasg. 
Airan aobhar sin mar a thubhairt mi, tha 
leithid sin do dh'ullachadh air son an tartmhoir, 
a' feuchainn an eagal-sanan gainne, agus a' chàif. 
do-riaraichte a ta aig an anmaibh an deigfc 
Dhè. Cha bhi am fior iatadh spioradai., 



30 UISGE NA BEATHA. 

riarichte a dh'easbhuidh pailteas do ghràs. 
" Sàsaichear iad gu mòr le saill do thighe, agus 
à abhainn do shòlasaibh bheir thu orra 61." 
Salm. lxxvii. 8. 

7. Tha gràs Dè air a shamhlachadh ri abhainn, 
chum a bhi feuchainn meud teaghlach Dhè. 
Tha teaghlach aige, teaghlach mòr, agus air 
an aobhar sin cha-n e beagan a dh'fheumadh 
a bhi air ullachadh air an son. 'Nuair a thàinig 
clann Israel a mach às an Eiphit, agus a bha tart 
orra air an t-slighe, dh'ullaich Dia abhainn 
dhaibh, thug e oirre brùchdadh a mach às a 
chreig; oir mo thruaighe ! ciod bu lugha na 
abhainn (Salm xxviii. 20) a chaisgeadh tart 
barrachd is sèa ceud mìle fear, a thuilleadh air 
mnathan agus clann f 

Tha mi 'g radh, ciod bu lugha na abhainn 
a dheanadh e. 'Nuair a mhiannaich an sluagh 
feòil, thuirt Maois, " am bi na treudan agus am 
buar air am marbhadh dhaibh, a chum an 
sàsachadh ? no 'n cruinnichear uile iasg na 
fairge a chum an sàsachadh ?" Eadhon mar sin 
ma ta, mar nach b'urrainn ni bu lugha na 
abhainn an sluagh mhòr sin a riarachadh ; a 
nise, cha-n eil a phobull ann an lathaibh so an 
t-soisgeil ni's gainne, ach ni's lionmhoir' agus 
ma bha feum aca san àm sin air abhainn, 's cinnt- 
cach gu'm beil feum aca a nise air cuan ; ach 
tha 'n abhainn so domhain, leathan, làn, agus 
pailte, no 'g èiridh suas le uisge, agus mar sin, 
'b leòir i. 



CISGE NA BEATHA. 31 

8. Tha gràs Dè alr a shkmìachadh ri 
abhainn, theagamh, chum am beag suim a 
ta iadsan a ta sàibhear a' cur air a leigeadh ris, 
Gabhaidh am bochd gu deibhinn a' chreag air son 
dion,tha'm bochd agus am feumach agiarraidh 
uisge ; ach a' mhuinntiratha'm barail gu'm beii 
iad làn, gabhaidh iadsan nithe is fearr, mar 
a their iad fein, òlaidh iadsan fion 'na chuach- 
aibh, agus cha tig iad a chum na h-àbhna sc 
a dh'òl aisde : cha'n abair iad gu bràth, gu'm. 
faigh iad bàs mar tig iad a «hum na h-àbhns. 
a dh'òl dò 'n uisge so. 'S e 'm bochd agus 
an t-ainnis air an aobhar sin a threòraicheas Dia 
a chum a thobraichean do dh'uisge beò, agus 

s ann o'n sùilibh-san a shiabas e na deòir 

'Tais. vii. 17.) Agus mar so chaidh mi 
thairis air an dara ni, agus tha mi air teachd 
a chum an treas ni sònraichte, agus °s e sin a 
bhi feuchainn am bun agus an tobar o 'm beil 
an abhainn so ag èiridh agus a' sruthadh a 
mach. 

Tha tobraichean aig abhnaichean o'm beil iad 
ag èiridh, agus o'm beil iad a' sruthadh ; agus 
air a mhodh cheudna, tha sinn a' leughadh 
mu'n abhainn so ; oir tha e 'g ràdh — 
"Dh'fheych e dhomh abhainn fhior-ghlan dc 
dh'uisge na beatha, soilleir mar chriostal, a* 
teachd a mach à righ-chathair Dhè agus an 
Uain.' : 

1. Tha Dia ann a so gu bhi air a ghabhail 
ann an àite na Diadhachd gu lèir, <je sirj, ac 



32 UISGE NA BEATHA. 

l-Athalr, am Mac, agus an Spiorad Naomha, oir 
tha 'n gràs so a' sruthadh uapa mar aon ; tha 
gràs an Athar, gràs a' Mhic, agus gràs an Spioraid, 
air a ghabhail a staigh an so. Uime sin tha'n 
t-Athair air a ghairm " Dia nan gràs" ( 1 Pet. v. 
10. Eoin xiv. 16. Eabh x. 29.) am Mac, làn 
gràis agus fìrinn. Agus an Spiorad, air a 
ghairm, ' Spiorad nan gràs." Mar sin le so tha 
sinn a' faicinn cò às a ta 'n gràs so a' teachd. 
Ged a bhiodh an saoghal gu lèir gràsmhor, 
mar biodh Dia gràsmhor. Ciod a b'f'heairrd' 
an duine sin ? N'am biodh an t'Athair, no 
Mhac, no na Spiorad Naomha gràsmhor, mar 
biodh iad gu lèir gràsmhor, ciod a' bhuannachd 
a bhiodh ann do'n duine ? ach a nise tha Dia, 
tha trì pearsachan na Diadhachd gràsmhòr 
agus cho fad sa tha neach ag iarraidh gràis, 
tha gràs air ullachadh dha ; oir tha abhainn a' 
sruthadh a mach mar shruth cumhachdach a' 
teachd a nuas uapa ; ach se deagh thoil Dè, 
tùsgràis do pheacaich : cha-n urrainn neach a 
smaointeachadh cho gràdhach sa tha Dia do 
dhaoine peacach. Tha beagan dheth r'a 
fhaicinn, ach iadsan as mò a ta faicinn dheth, 
cha n-eil iad a' faicinn ach beagan. 

Osbarr, a dubhradh ; " a' teachd a mach à 
rìgh-chathar Dhè agus an Uain" 'Se 'n 
t-Uan Iosa air ìobradh, Iosa mar dhuine agus 
a' fulang. Uime sin tha 'n t-Uan air fheuch- 
ain aig ceud thaisbeanadh na cathrach. Mar 
gu 'm biodh. e air a mhàrbhadh. " Agus 



UISGE NA BEATHÀ. 

dh' amhraic mi, agus, feuch, ann am meadhon 
na rìgh-chathrach, agus nan ceithir beathaich- 
ean, agus ann a meadhon nan seanair- 
ean, Uan 'na sheasamh, mar gu 'm biodh e air 
a mharbhadh." Tais. v. 6. 

Air an aobhar sin leis an f hacal so Uan, 
tha sinn gu thuigsinn cia mar a ta gràs a 
nise a' ruith a mach à righ-chathair Dhè mar 
abhainn a chum an t-saoghail. Agus is ann 
leis anUan no trid anUain a tha sinn air ar 
fireanachadh gu saor le gràs tre 'n t-saorsa 
a ta ann an Iosa Criosd, neach a shònraìch 
Dia 'na iobairt-rèitich tre chreideamh 'na f huil. 
(Rom. iii. 24. 25.) Agus a rithist tha againn 
saorsa tre fhuil, eadhon mathanas peacaidh 
a rèir soibhreas ro phailte gràs Dè. Eph< 

ii. 7. 

Agus cha do dhorchaich Uan Dè idìr 
nàdur glòir a ghràis, le theachd tre bhàs 
gu bhi 'na mheadhon giùlain air a' ghràs 
so thugainne, ach 'sann a rinn e nàdur glòir a 
ghràis ni's ro shoilleire. Oir c'àit' am b'urr- 
ainn gràs no gaol a bhi air f hoillseachadh ni bu 
mhò no ann e bhi leigeil sios a bheatha air 
ar son ? tha mi 'labhairt air gràs a Mhic. Agus 
c'àit' am b'urrainn nàdur glòire gràs an Athar 
foillseachadh ni bu mhò no ann an toirtaMhio 
fèin a chum bàis air ar son ? a chum 's gu m 
biodh gràs ann an rathad ceartais cho math as 
ann an rathad treòcair air a bhuileachadh do'n 
t~saoghal, Uime sin mar a ta e 'g radh, 

D 



34 UISGE NA BEATHA. 

gu'm beil an abhainn so do dh'uisge na beatha 
a' sruthadh & mach o Dhia, tha e 'g radh an 
Uain mar an ceudna, do bhrìgh 's gu 'm bu 
mhatK ìeis-an gu'm biodhamaid aige : agus an 
uair a ta sinne air ar lionadh agus air ar cuir 
tharis leis an abhainn so, eadhon abhainn Dè 
a ta làn do shòlasaibh, na di-chuimhnicheamaid 
ciod a chosg e do dh' Uan Dè gu'm biodh an 
gràs so a' teachd do'r n-ionnsaidh.ne. 

Oir is e saibhreas a' ghràis agus a' ghliocais, 
gu'm biodh gràs a' teachd da'r n-ionnsaidh-ne, 
cha-n ann a mhain ann an rathad tròcair agus 
truais, ach mar an ceudna ann an rathad ceartais 
agus diolaidh ; agus cha b'urrainn sin a bhi air 
dhòigh sam bith eile ach le f'uil saoraidh. Agus 
cha tàinig an fhuil shaoraidh sin uainne, no 
troi' aon innleachd a dhealbhadh leinn ; 
agus ciod air bith a chosg i do'n Uan, is gràs 
i dhuinne. Seadh an tomhas is àirde, agus is 
mò, agus is saibhire, is gràs i, a thaobh cho 
ro mhò sa chosg i do'n Athair agus do'n Uan, 
gu'n sealbhaicheamaid i. 'Nuair a bheir duine 
dhomh sporan òir, cha n-e mhan a thoirt dhomh, 
ach 'nuair a chuireas e bheatha an cunnart a 
chum a thoirt d'am ionnsaidh, is ni mòr so do 
rìreadh. Ach, mo thruaigh ! cia cho goirid 
sa thigeadh mìltean do'n leithid sin ,do cho- 
shamhlachadh, air gaol do-rannsaichte Chriosd. 

'S e 'n t-Uan ma ta esan o'm beil, no tre'm 
beil an gràs so a' teachd do'r n-ionnsaidh-ne. 
Tha e " sruthadh a mach à Rìgh-chathair Dhè 



UISGE NA BEATHA. 35 

agus an Uain." Agus tha e teachd uaithe- 
san a nise mar f hear-tabhairt ; cha-n ann a 
mhain mar mheadhon giùlain, ach mar neach 
aig am beil cumhachd gu gràs a thoirt seachad, 
cumhachd mar is e mac an duine is e mar an 
ceudna an t-Uan ; agus mar is e an t-Uan, tha'n 
gràs so a' teachd uaithe-san. " Bha cumhachd 
aig Mac an duine peacannan a mhathadh 
air talamh." (Mata. ix. 6, 2 Cor. 3. 1 Cor. i. 
2. Gal. i. 3.) agus sin mu'n do phàigh e da-rìr- 
eadh luach ar saorsa do Dhia. Agus cia ni's 
ro mhò a nise ? Uime sin tha pòl 'na ùrnaigh 
air son gràis agus sìthe do na naoimh ag achan- 
aich araon ri Dia agus ris an Uan, ag ràdh, 
" Gràs dhuibh agus sìth o Dhia ar n-Athair- 
agus o 'n Tighearn Iosa Criosd." Eph. i. 2". 

Teachd a mach o 'n chathair. Roimh so tha 
e air aithris gu 'n robh na h-uisgeachan so a' 
teachd a mach o starsaich Taigh an Tighearna, 
(Esec. xlvii. 1, Sech. xiv. 8, Esec. xlvii. 3, 4.) 
Agus a dubhradh ann an àite eile. Thèid iad 
a mach o Ierusaleim. se sin an eaglais no taigh 
Dhè mar an ceudna. (Isa. xxii. 22.) Do 
bhrìgh gu'n dubhradh gun robh iad a' teachd 
a mach fo 'n starsaich, theagamh gur ann £» * 
nochdadh nach robh iad a' ruith ach iosai 
roimhe, an coimeis ris mar a ta iad a nise. 
Ni a dh' fhaodadh a bhi air a thuigsinn 
mar so, gu'n robh iad a' sruthadh a mach ; 
agus sin a' shruthas a mach gu socrach nach 
ruith e ach mall. Mar an ceudna tha 'm fàidh 



36 CISGE NA UEATHA. 

'g radh, an ceud uair a chaidh es-an tre na 
h=uisgeachan nach robh iad aeh gu ruignah-aob- 
arnas— (Esec. xlvii. 3, 4.) Ach ciod e doimhne 
nan aobarnan an coimeas ris na thàinig an deigh 
sin ? a dubhradh mar an ceudna, gun robh iad 
a' teachd a mach à Ierusalem : agus cha-n eil 
e coltach gu'n robh mòran uisgeachan an sin, 
bha sin a' leigeil ris, cho fad 'sa bha cheud 
shagartachd 'sa 'n ceud teampull agus an 
ceud samla 'nan glòir, gun robh a mhain sgàile 
na nithe neamhaidh ann an cleachdadh, agus 
an sin nach robh gràs a' ruith ach mall, agus 
nach ruitheadh e mòran n'a bu luaithe do bhrìgh 
nach robh losa fathast air a' ghlòrachadh ; 
oir bha spiorad agus saoibhreas a' ghràis gu bhi 
air a thoirt seachad an deigh dha-san dol suas. 
Uime sin, a nise, tha Iosa air dol suas ; tha 
e nise air a ghlòrachadh, a nise tha gràs a' 
teachd a mach fo na chathair agus cha-n ann 
fo starsaich an taighe. " Agus dh'f heuch e 
dhomh abhainn fhiorghlan do dh'uisge na 
beatha, soilleir mar chriostal a' teachd a mach 
à ri chathair Dhè, agus an Uain." 

A' chathair. 'S ann mar shamhl' air a' sin a bha 
cathair na tròcair a bh' ann sa' phàiliunn, an 
ni sin ris an abrair cathair nan gràs, (Exod. 
xxv. 1 7.) Agus tha i air a gairm cathair nan 
gràs, do bhrìgh 's gur ann uaipe, no mach 
aiste, tha 'n abhainn so do dh' uisge na beatha 
a' sruthadh ; eadhon an sruth so do ghràs Dè. 
A nise, dh'fhaodadh e bhi air fharraid — Cò i 



UISGE NA BEATHA. 3? 

cathair nan gràs ? 'S e mo f hreagairt sa— gur 
e daonnachd Chriosd i. Is e Esan a' chathair, 
agus is e esan an lacob anns am beil Dia a' 

suidhe agus bithidh e 'na chathair ghlòrmhor 

do thaigh Athar fèin (Isa. xxii. 22 — 23.) Tha 
uile lànachd na diadhachd a' gabhail còmhnaidh 
gu corporra annsan ; agus bha Dia ann an Criosd 
a' rèiteachadh an t-saoghail ris fèin., agus 
cha-n urrainn gràs teachd a dh' ionnsaidh 
dhaoine ach tre Chriosd, agus cha ghabh Dia 
ri ar slàinte ach annsan. Ach a thaobh 
gun do labhair mi anns a' cheann-teagaisg 
ni's ro shònraichte air na nithibh sin ; thig- 
eamaid le dànachd a dh' ionnsaidh Cathair n&n 
gràs, &c. Agus cha labhair mi uirae sin ni 's 
mò aig an àm so. 

Ach a mhain air leam gur gìòrmhor an t-aìnm 
a ta 'n Spiorad Naomh' a' toirt do dhaonnachd 
Chriosd, le bhi ga ghairm righ-chathair Dhè. 
Agus saoilidh mi gu'm beil e toirt dha an 
coimeis is àirde, 'nuair a tha e 'g ràdh gur 
ann a mach às a ta 'n abhainn fhior-ghlan 
so do dh'uisge na beatha a' sruthadh. Labh- 
ramaid air an apbhar sin beagan ris an f hacal 
sin (rìgh-chaihair, rìgh-chathair Dhè.) 

1. 'S e rìgh-chathair àite-comhnaidh mòr- 
dhalachd agus mòrachd ; agus cha-n f haod 
nithe suarach sam bith, no nithe dìblidh 
teachd dlù do rìgh-chathair. Nise, o 'n is ann 
o'n rìgh-chathair a ta 'n abhainn so do 
dh'uisge na beatha a' sruthadh, tha sin a 
feuchainnn gu'm beil ann an gràs agus 



38 UISGE NA BEATHA. 

ann sn tròcair mòrdhalachd ; (oir tha guth aig 
gràs mar a ta e teachd a mach o'n rìgh-cha- 
thar,) agus gu dearbh cha-n eil ni air talamh 
no air nèamh, aig am beiì a leithid do chumachd 
's do bhuaidh air a' chridhe, sa th'aig gràs Dè, 
(Hosea iii. 5.) Is e a chuireas duine fo eagal, 
agus air chrith sa b'aeir air duine a cheann 
achromadh sìos, agus a bhristeas 'nabhloidhibh, 
(ler. sxxiii. 9.) Cha-n eil ni sam bith aig am 
beil a leithid do mhòrdhalachd ann fèin thar 
Cridheachan chlann daoine, 'sa th'aig gràs Dè. 

Mar sin. deiream, 'nuair a tha e 'g ràdh, gu'm 
beil an abhainn so do dh'uisgenabeatha a' sruth- 
adh a mach à rìgh-chathair Dhè, is ann gu bhi 
feuchainn duinn na mòrdhalachd agus am mòr 
chumachd a ta ann an gràs thar cridheachan 
ehlann nari daoine. Tha gaol Dè ga 'r co. 
èigneachadh. 

'Nuair a chaidh Maois suas air tùs a chum an 
t-slèibhe, gus an lagh a ghabhail, bha e fo 
eagal mòr agus air chrith. C'arson ? A thaobh 
an teine, na toite, agus an tiugh-dhòrchadais 
agus nan tairneanach, &c. Ach 'nuair a chaidh 
e 'n dara h-uair suas, "rinn e deifir, agus 
chrom e cbeann a chum na talmhuinn, agus rinn 
e aoradh." Ach c'arson ? Do bhrìgh 's gu'n 
cuala e roimhe air a chuir an cèill — gu'n robh 
*' an Tighearna gràsmhor, tròcaireach, fad- 
f hulangach, pailt ann am mathas agus ann am 
firinn : a gleidheadh tròcair do mhìltibh, a' 
mathadh eucairt, easantais, agus peacaidh," &c. 

Cha n-eil m a bheir buaidh air a' chridhe 



UrSGE NÀ BEATHA. 39 

coltach ri gràs, agus a chuireas thuige gu 
ùmhlachd dhùrachdach agus neo-f huasgailte 
mar a thuirt Daibhidh, " Fidir, mi, O! Thigh- 
earna, agus dearbh mi, rannsaich, m' àirnean 
agus mo chridhe, oir tha do choimhneas gràdh- 
ach fa chomhair moshùi, agus ghluais mi ann ari' 
f hìrinn." (Sàlm xxvi.23) Air an aobhar sin, tha 
e 'g ràdh a rithist " Cia oirdhearc do chaoimh- 
neas gràdhach ann 'san talamh uile, O Thigh- 
earna ar Dia !" agus — tha 'n caoimhneas gràdh- 
ach sin iongantach, — oir tha mhòrdhalachd 
agus a' ghlòir oirdheirc sin aige ann fèiu a 
cheannsaicheas an cridhe, agus a chlaoidheas 
am peacadh. Agus uime sin, tha còir riagh- 
laidh aig gràs, mar aon a ta riòghaehadh. 
Tha rìgh chathair aira gairm rìgh-chathair nan 
gràs, (Rabh. iv. 16,) 'se sin cathar air am beii 
no anns am beil e a' rioghachadh cho rnath *sa 
sruthadh uaipe. " Rìoghachaidh gràs tre f hìr- 
eanteachd, chum na beatha maireannaich tr&- 
Iosa Criosd ar Tighearna," Rom, v. 2L 

Anns an dara h-àite, Mar is e rìgh-chatharr 
ionad comhnaidh mòrdhalachd agus mòrachd 
's i mar an ceudna ionad còmhnaidh ùghdarrais, 
agus cumhachd riaghlaidh ; tha so air a 
dhearbhadh o na chaidh aithris cheana : a nise 
tha gràs a' rìoghachadh. Uime sin, tha acbhar 
dòchais gun dean iadsan a chluinneas facal a 
ghràis strìochdadh da ; agus sin air chunnarl 
am beatha. » Easan nach creid, bithidh o 
air a dhìteadh " tha na facail so n?u? 'iriàthrar. 



40 UISGE NA BEATHA. 

cbumhachdach, 'nam briathran lagha agus 
ùghdarrais ; agus an tì a ni tàire orra, gheibh 
e mar sin iad. Tha gràs a' sruthadh a mach 
o'n righ-chathair, seadh à rìgh-chathair Dhè 
agus an Uain. Uime sin, a pheacaich, tha 'n 
èigin air a cur ort, — feumaidh aon do'n 
dithis a bhi mar chrannchur dhut an dara cuid 
feumaidh tu gabhail ri gràs Dè, agus a bhi 
icilichte bhi air do shàbhaladh gu saor leis, 
an aghaidh do dhroch thoilteannais, agus do 
mhi-fhiùghalachd, air neo feumaidh tu bhi 
air do sgrios air son do cheannairc, agus do 
dhiùltadh air a' ghràs so. Uiine sin beachd- 
amaùìnticb air do chor, agus thoir an aire, 
saiaomtieh ciod as fearr dhut a dheanamh. Is 
fearr dhut gèilleadh do ghràs, agus do thròcair 
Dè\ agus gun gabhadh tu gràs gu bhi a' rìogh- 
e&chadh tharad, annad, agus air do shon, na 
gu'n rachadh tu 'n cunnart sgrios sìorruidh, do 
bhrìgh ? s nach b'àill leat a bhi air d' shaoradh 
le gràs — thoir so fainear, guidheam ort, oir tha 
gràs a nis' ann an ùghdarras, tha e a' rìogh- 
achadh, agus a' teachd a mach às an rìgh- 
chathair. Nise, tha fhios agad rur cunn- 
artach an ni, a bhi dol an aghaidh, a' deanamh 
dearmaid, no tàire orra-san a th' ann an ùghdarr- 
as : as fearr dhut iabhairt an aghaidh fichead, 
no 'n aghaidh aon neach a th'ann an ùgh- 
darras. Ma tha fearg rìgh mar theachdairean 
bàis (Gnà xvi. 14.) Ma 's e fearg rìgh beucaich 
ieòghàin, " mar bheucaich ieòghain tha fearg 



UISGE NA BEATHA. 41 

rìgh ; (Caib. xix. 12.) ma tha fearg rìgh raar 
bheucaich leòghain, ciod e fearg Dhè ? agus 
iha fhios agad gur e bhi deanamh tàr- 
cuis air gràs, 'sa bhi diùltadh mathanais, agus 
a bhi neo-thoiìeach a bhi air do shàbhaladh le 
gràs o chiont a ta toillteannach air bàs ; tha 
f hios agad gur e bhi diùltadh gabhail ris air 
an dòigh sin, do bhrìgh 's gur e sin an dòigh 
is fearr, cionnas a loisgeas sin a chorraich 'na 
t' aghaidh ? cia^mar a bhrosnaicheas sin 
fhearg 'na t' aghaidh ? Ach cia cho milis 'sa, 
tha a bhi 'g gabhail ri gràs, 'nuair a ta e 'na 
shaor ghràs, 'nuair a ta e 'rìoghachadìi, agus 
'nuair a ta e 'teachd a mach o 'n righ-ehathair. 
O ! cia taitneach e. " Tha 'bholtrach mar 
dhrùchd air an f heur." 

Tha so uime sin, a' gairm do smuaintean. is 
cudthromaiche. Tha thu ann an tinn, an teicii 
thu maille ri Maois, no maille ri Daibhìdh, ao 
tuit thu ann an làmhan ari Tighearna ? cò dhiù 
is fearr leat dol do dh' ifrinn air son do pheac- 
aidh, no steach do'n bheatha le gràs ? feum~ 
aidh aon do 'n dithis a bhi mar chuibhrionn 
dhut mar a dubhradh roimhe, oir is e gràs ia 
rìgh, tha e air an rìgh-chathair, agus cha ghabh 
e ri slighe eile gu glòir. Ann-san agus leis-ara, 
feumaidh tu seasamh ma bhios dòchas idir agad, 
no ma 's urrainn thu air dhòigh sam bith 
aoibhneas a dheanamh ann an dòchas glòire 
Dhè. Rom. v. 2. 

Anns an treas àite, Mar is i rìgh-chathaif 



42 UTSGE NA BEATHA. 

lonad-còmhnaidh mòrdhalachd agus ùghdarrais, 
's i ionad-còmhnaidh an ùghdarrais is àirae. 
Cha-n eìfì aon sam bith o's ceann na rìgh- 
chathrach, cha n-eil cùis sam bith gu bhi air a 
togail o 'n rìgh-chathair. Tha cùirtean breithe 
beaga no iosal ann, agus fo uachdaranan, agus 
faodaidh e bhith gu'm bi iad sin air uairabh 
mi-cheart ; uime sin, tha e air a cheadachadh do 
neach a' chùis a thogail uapa-san gu breitheamh 
is àirde ; ach o 'n rìgh-chathair cha-n fhaod 
neach sam bith a chùis a thogail. Nise tha 
gràs a' rìoghachadh, tha e 'na shuidhe air an 
rìgh-ehathair, agus a' sruthadh a mach o 'n 
rìgh-chathair. Faodaidh duine teicheadh o 'n 
fagh chum na rìgh-chathrach, o Mhaois gu 
Criosd uaithe-san a ta labhairt air talamh g'a 
lonnsaidh-san a ta labhairt air nèamh, ach o 
rjèamh gu talamh, o Chriosd gu Maois, cha-n 
f faaod neach sam bith dol. Thoirmisg Maois 
fèin e. rt Oir gu firinneach thubhairt Maois ris 
na h-aithrichibh, togaidh an Tighearn bhur 
Dia suas fàidh dhuibh, do bhur bràithribh, 
mar mise ; ris-san èisdibh sibh anns na h-uile 
mthìbh a labhras e ribh ; agus tàrlaidh, gach 
anam nach èisd ris an f hàidh, sin gu'n sgrios- 
ar a mach às an t sluaigh e.'' — Gniomh. iii. 
22, 23. 

Faic a nise am fàidh nuadk so 'na bhreith- 
eamh anns a' chùirt is àirde, 's e maighistear a' 
ghràis, an rìgh-chathair leis am beil gràs a' 
tìcghachadh ; tha eadhon Maois a' ceadach- 



UISGE NASEATKA. 43 

adh do dhaoine teicheadh uaithe fèin a dh'ionn- 
saidh an f hàidh so ; seadh, teicheadh a 
dh' ionnsaidh an duine so air son dion : ach 
o'n f hàidh so cha-n eil cùis sam bith gu bhi 
air a' togail. Cionnus " a thèid sìnn às, ma 
thiondaidheas sinn air falbh uaithe-san a ta 
labhairt o nèamh ?" Eabh. xii. 25. 

Tha so uime sin gu bhi gu cùraraach air a 
chothromachadh leinne, agus feumaidh sinn s 
thoirt fainear gu ceart. Cha-n e naomh, 110 
ministear, no aingeal, no fàidh, a ta labhairt, 
oir cha-n eil annta sin ach sèirbheisich ; ni 
h-eadh, ach is e guth o 'n rìgh-chathair a ta 
ann, guth o'n ùghdarras, o'n ùghdaras is 
àirde ; is e 'n Tighearn o nèamh a ta ann. 
Tha 'n gràs so a' teachd o 'n rìgh-cha.tbair, 
agus air an aobhar sin, feumaidh daoine seas- 
amh no tuiteam leis a' sin. An tì nach tig an so a 
dh'òl, bàsaichidh e gu tartmhor. Esan a dhiùltas 
an t-uisge so a nise, cha-n f haigh e urrad 
deth a rithist, sa shileas o bharr a mheòir (ged a 
shàbhaladh sin anam, " Cionnus a thèid sinn 
as ma ni sinn di-meas air slàinte cho mòr." — 
Eabh. iì. 3 

Uaithe so, uime sin, gheibh luchd-diùltaidh, 
piantan cràiteach, agus èibhlean loisgeach ; oir 
thionndaidh iad air falbh o'n rìgh-chathair sù, 
agus o'n ghràs a ta sruthadh uaipe, cha bhi 
e gu feum sam bith dhaibh cia be ni a thagràs 
iad air an son fèin. Thuit iad o ghràs, 
agus ciod a chobhras orra? cha robh Criosu 



44 UISGE NA BEATHA. 

èifeachdach dhaibh-san, 'se sin dhaibh-san a ta 
'g iarraidh a bhi air am fireannachadh leis an 
lagh "thuit iad o ghràs." Gal. v. 4. 

Anns a' cheathramh àite. 'S i righ-chathair 
ionad-còmhnaidh glòire, ('nuair a thig Mac an 
duine 'na ghlòir, agus uile ainglean naomha 
maille ris ; an sin suidhidh e air cathair a 
ghlòire.) Agus mas e cathair a' bhreitheanais 
cathair na glòire. Cia ni's ro mhò na sin 
cathair nan gràs. Air leam ma ta gu'm faod 
sinn a ràdh, gur i cathair nan gràs, cathair glòire 
Dhè, mar abhios cathair breitheanais'na cathair 
glòire Chriosd, agus gu'm beil gràs a' sruthadh 
o'n righ-chathair, chum is gu'm bi glòir aca 
araon, glòir ann an rathad tròcair. 

1. A chum is gu 'm biodh glòir aiggràs, uime 
sìn, rùnaich e gu'm biodh gràs èifeachdach ann, 
agus a chum slàinte cuid; eadhon a "chum 
cliù glòir a ghràis tre an d' rinn e sinne 
ìaitneach ann a Mkac ghràdhach.'' Eph. i. 6. 

Rùnaich e, cha-n e glòir a thoirt do ghniomh- 
arraibh an duine, ach d' a shaorghràs fèin ; agus 
air an aobhar sin, chuir e gnìomh an duine do 
thaobh fireantachd am fianais Dè, fo chasan 
agus mheas e iad mar luideagan salach ; ach 
dh' àrdaich e a ghràs, rinn e 'na rìgh e, thug e 
dha ùghdarras gu rìoghachadh, dh' ullaich e 
dha rìgh-chathair, agus ghairm e an rìgh- 
chathair sin, righ-chathair nan gràs, agus 
's ann uaipe a ta 'n gràs so a' sruthadh a 
mach, eadhon a cho*> a chliù agus a ghlòire 



uisge na beatha. 45 

fèin ann, agus tre shVàint' èifeachdach na 
h-aiteam a ghabhas ris, agus nach gabh ris gu 
diomhain. 

Mar a ta gràs air àrdachadh, agus a' sruth- 
adh a mach o'n rìgh-chathair a chum a chiiù 
fèin, agus chum a ghlòire fèin, tha e mar an 
ceudna air àrdachadh mar so, ann a bhi 
sruthadh a mach mar abhainn d'ar n-ionns- 
aidh-ne, chum 's gu'm bitheamaid 'n-ar cliù agus 
'n-arglòirdha-san adh'àrdaich e. Sinne afhuair 
e, agus a thug sinn-fèin suas do'n rìgh-chathair 
o'm beil e sruthadh, f huar sinn leis oighreachd, 
air dhuinn a bhi air ar roi'-òrduchadh a rèir 
rùin an tì a ta 'g oibreachadh nan uile nithe a 
rèir comhairle a thoile fèin, ionnas gu'm biodh- 
maid a chum cliù a ghlòire san (Eph. i. II, 
Ì2.) % Mar so ma ta gur i an rìgh-chathair so 
rìgh-chathair giòire. "Be rìgh-chathair àrd 
agus ghlòrmhor, o thùs ionad ar dìdinn ;" nise, 
ciod a ta 'leantainn uaithe so, ach iadsan a ta 
gabhail ris a' ghràs so, tha iad a' tòirt glòir 
do Dhia air son a ghràis, a' giòrachadh a 
ghràis, agus a' gìòrachadh facai a ghràis : tha 
leithid sin, tha mi 'g ràdh, a' glòrachadh Dhè 
air son a thròcair; (Rom. xv. 9, 12,) tha iad a' 
glòrachadh Dhè le'n ùmhlachd do shoisgeul 
Chriosd, ni is e deagh sgèil gràis Dè, 
(Gniomh xx. 24.) Tha iad maille ri Abraham 
a' creidsinn agus a' toirt glòire do Dhia, (Rom. 
iv. 20,) agus maille ris na cinnich a' gìòrach- 
adh facail an Tighearna. Gniomh. xiii, 48. 



10 BISGJS KA BEATHA. 

Ach a bhi deanamh tàire air gràs, 's a bhi 
deanamh tailceis air an spiorad, agus a bhi 
cuir ar gniomharran fèin air thoisich air gràs ; 
ciod e sin ach a bhi deanamh dìmeas air Dia? 
eadhon a bhi deanamh tàir air 'nuair a ta e 
air a rìgh-chathair, seadh, 'nuair a ta e air 
rìgh-chathair a ghlòire. Tha mi 'g radh, gur e 
so a bhi tilgeadh smugaid 'na aodainn, eadhon 
'nuair a ta e 'g iarraidh ort cromadh sios 'na 
làthair, ùmhìachd a thoirt dha, agus glòir a 
thoirt do ghràs a ghlòire, a ta teachd a mach o 
rìgh-chathar a ghlòire. Ma bha daoine 'san 
àm o shean air an dìteadh, a chionn nach do 
ghlòraich iad e mar Dhia, nach bi iad ni 's mò 
na bhi air an dìteadh ; mas urrainn ni's mò a 
bhith ; nach eil ga ghlòrachadh air son a ghràis ? 
agus gu cinnteach, cha ghlòraich a h-aon e air 
son a ghràis, ach iadsan a dhlùthaich ris, agus 
a thug iad-fèin suas da. Luchd-labhairt ma 
ghràs, cha-n eil iad ach 'nan-luchd-fanaid air 
Dia. Iadsan a mhain a labhras gu math mu 
ghràs, ach nach eiì ga f n toirt fèin suas da, cha 
n-eil iad ach a' labhairt mu ni nach aithne 
dhaibh, seadh, eadhon a' miodal ris. Ach 
dh ardaich Dia a ghràs, chuir 'se suas air an 
rìgh-chathair e, agus mar sin roinn 'se e 'na 
rìgh, agus thug a dha ùghdarras gu rìoghach- 
adh ; agus tha thusa a' dol seachad agus a' 
cluinntinn mu thimchioll, ach cha-n eil thu 
toirt gèill da, no ga d' a thoir fèin suas da, aon 
chuid t'-anam no do chorp : ciod so ach a bhi 



UISGE NA BEATHA. 47 

miodal ri Dia le do bhilibh, agus a bhi deanamh 
bhreug dha le do theangaidh ; ciod e sin ach a 
bhi mheas gur e is lugha gliocas na thu-fèin, 
'nuair a ta es-an ag iarraidh glòire leis a sin, 
leis an ni sin leis nach toir thusa glòir dha, 
'nuair a ta e a' foillseachadh a ghràis 'na 
t' f hianais anns an t-saoghal o'n rìgh-chathair, 
agus tha thusa dol seachad agus ag ràdh ni 
breagha ris, ach tha thu leantainn sin a ta 
treòrachadh càlg-dhireach 'na aghaidh. Crioth 
naichibh ! criothnaichibh ! O pheacacha, a 
ta deanamh tàire air saibhreas a mhathais. 
Tha 'n lath' a' teachd, 'nuair a dh' amhairceas 
sibh, sa bhios sibh fo ionghnadh, agus air 
bhur claoidh, mar faigh gràs buaidh maille 
ribh, agus mar aontaich sibh a bhi air bhur 
sàbhaladh leis, a chum cliù a ghlòire, (Gniomh. 
xiii. 38 — 4i,) agus a chum glòir dhasan a 
chuir air an rìgh -chathair e. Dan. vii. 9. 

Anns a ckùigeamk àite, 'S e rìgh-ehathair 
ionad-còmhnaidh gliocais. Uime sin, tha es-an a 
tha'nashuidhe air anrìgh-chathair, air aghairm 
aosda nan laithean, an Dia neo-chrìochnach 
ann an gliocas, aig an robh a thrusgan geai 
mar shneachda, agus falt a chinn mar olìainn 
f hior-ghlain, tha a ghliocas a ta air a thaisb- 
eanadh a mach dhuinn. Uime sin, 'nuair a 
ta sinu a' leughadh mar so, gu 'm beil abhainn 
do ghràs a' sruthadh a mach o 'n rìgh-chathair, 
seadh, o rìgh-chathair Dhè, tha sin mar gu'n 
abramaid, mheas. an Dia a ta mhain giic, agus 



48 UISGE NA BEATHA. 

do 'n aithne gach sligbe gu h-iomlan 'na 
ghliocas gu'm be 'bhi sàbhaladh dhaoine 
le gràs, an rathad a b'f hearr, bu shàbhailte, 
agus bu chinntiche. Air an aobhar sin, 'sann 
o chreideamh a ta 'n oighreachd, ionnus gu'm 
biodh e tre ghràs : a chum 's gu'm biodh an 
gealladh daingean do'n t-sìol uile. — (Rom. iv. 
J4.) Agus a rithist, tha mathanas a reir saibh. 
reas a ghràis anns an robh e ro phailte dhuinn 
anns an uile ghliocas agus thuigse, (Eph. i. 7« 
8.) Tha bhi cuir gràs air an rìgh-chathair, 
uime sin, agus a bhi toirt air sruthadh a mach 
o 'n rìgh-chathair mar abhainn, air a mheas 
leis an Dia a ta mhain giic, mar an rathad is 
fearr, is cinntiche, agus is freagarraich do 
chòr an duine pheacaich, agus is fearr a ni 
mealladh dòchais air an diobhal, air a' bhàs, 
agus air ifrinn. 'S urrainn gràs buanachadh ann 
a bhi mathadh, a' taisbeanadh deagh-ghean, 
agus a' sàbhaladh o thuiteam ; ann an tuiteam, 
agus a mach à tuiteam. 'S urrainn gràs 
comhf hurt a thoirt dhaibh-san a lot iad-fèin. 
Agus 's urrainn gràs a mhuinntir neo~airigh a 
thoirt a chum glòire. Agus so cha-n urrainn 
an lagh a dheanamh, agus so eha-n urrainn 
duine a dheanamh, agus so cha-n urrainn 
ainghlean a dheanamh, agus cha dean Dia e air 
dhòigh sam bith eile, ach a mhain le saibhreas 
a ghràis, tre 'n t.saorsa a ta ann an Iosa 
Criosd 

Uime sin, a chionn 's gun do chuir Dia 



UISGE STA BEATHA. 40 

gràs air an rìgh-chathair, agus gun d'òrduich e 
gu 'm biodh e a' sruthadh a mach o'n rìgh- 
chathair a chum an t-saoghail. Seadh a 
chionn 's gun d' rinn e rìgh dheth, agus gu'n 
iug e dha-san, agus dhasan a mhain, ùghdarras 
agus uachdranachd a chum a bhi sàbhaladh 
anmannan* dh'àrdaich e, cha-n e mhain a 
ghàol, ach a ghliocas agus a thuigse ara 
fianais chlann nan daoine, (2 Sam. xiv. 14, 
Gnàth, viii. 11, 12.) 'S e so ma ta àrd-chomh- 
airle Dhè, eadhon àrd-cheum diomhaireachd a 
ghliocais ; air an aobhar sin, tha air a radh, 
mar a dh'ainmicheadh roimhe, gun robh e ro 
phailte dhuinn anns an uile gblioeas- agus 
thuigse* Mar sin, ma ta, es-an a thig agus a 
dh'òlas do'n uisge so, tha e a' glorachadh Dhè 
air son a ghliocas, a cliùdhachadh Dhè air son a 
ghliocais. Tha leithid so do neach ag radh, 
Is e Dia a ta mhain glic, agus air cromadh a 
chinn da, their e rithist, — do 'n Dia a ta 
mhain glic, gun robh a' ghlòir, araon a nis' agus 
gu sìorruidh, Amen. 

Ach es-an a ni tàir' air a' ghràs so, tha e 
seasamh a mach an aghaidh a' ghliocas is àirde, 
eadhon gliocas air an rìgh-chathair ; tha e 'g 
ràdh ann fèin. Tha mi ni's glice na Danie!, 
agus ni's glice na breitheanas Dè. B'urrainn 
mi rathad n'a bu shàbhailte fhaotainn do 
nèamh mi-fèin, agus na'm bithinn ann an 
comhairle Dhè, dh'innsinn sin da. Tha 
leithid so do thoibheum. uabhasach, a' sruthadh 



50 m3GE NA BEATHA. 

gu nàdurrach uaith-san leis nach b'àill gu'm 
biodh grà3 'na rìgh air an rìgh-chathair, agus 
leis nach b'àill gu 'm biodh e sruthadh uaithe 
a chum an t-saoghail. " An teagaisg es-an a 
ni strì ris an Uile-chumhachdach ? es-an a 
thagras ri Dia, freagradh e air a shon." Iob 
xl. 2. 

Tha 'n t-Abstol ag ràdh, gu'm beil an 
dearbh theagaisg so do na Greugaich ghlice 
'na amaideachd, agus a' shearmonachadh mar 
ni faoin dhaibh, ach foilìsichear e, eadhon 
'nuair a thig crìoch nan uile nithe, agus 'nuair 
a chuireas a' mhuinntir ghlice sin le 'n gliocas 
amaideach iad-fèin do dh'ifrinn, chìtear an 
sin gur glic' amaideachd Dhè na daoine, agus 
gur treise anmhuinneachd Dhè na daoine. 
1 Cor. i- 21—25. 

A thaobh gu'n robh Iosa Criosd iosal anns 
an t-saoghal so, tha e le cuid air a shaltairt 
fo 'n casan, ach is rìgh-chathair ghlòrmhor e 
ann an taigh Athar fèin : oir a chionn gu 'm 
be irioslachd an ceum a b'isle, tha e air àrdach- 
adh gu bhi 'na rìgh-chathair do Dhia, seadh, 
tha e air a dheanamh 'na thobar às am beil 
gràs do ghnà a' sruthadh mar abhnaichean 
agus a' teachd a nios mar shruth cumhachdach 
d'ar n-ionnsaidh-ne. 

Uime sin, cò-dhùnaidh mi an ceann so, 

araon le comhf hurt agus rabhadh ; le comh- 

fhyrt, agus sin do thaobh na tearuinnteachd a 

a acasan a thug da rìreadh gèill do ghràs, 



OISOB NA BKATHA. 61 

" cha bhi uachdaranachd aig a' pheacadh oirbh, 
oir cha-n eil sibh fo 'n lagh ach fo ghràs." 
Agus biodh e 'na rabhadh dhaibh-san a ta 
deanamh tàire air. Thugaibh an aire, is cunnart- 
ach a ni a bhi seasamh mach an aghaidh 
gliocais Dè. Nise, ann an so tha gliocas Dè. 
eadhon an gliocas a ta air an rìgh-chathair. 
B'e toil Dè air son glòir a ghliocas an 
t-slighe so a chomharrachadh a mach, eadhon, 
gràs a chuir suasa chum rìoghachadh. Smuain- 
ich mi iomadh uair, agus thuirt mi cuid 
do dh'uairean, ma bhios Dia toileach a bhi 
tearnadh pheacach air dòigh sam bith, 's 
cinnteach gur ann air an'dòigh a chomharraich 
e fèin a mach. A nise, 's i so an t-slighe a 
chomharraich e-fèin a mach, torradh agus èif- 
eachd a ghliocas fèin : uime sin, a pheacacha, 
toilichibh e, toilichibh e le ; s an ni sin leis am 
beil efèin làn-thoilichte. Thig a chum nan 
uisgeachan, tilg thu fein annta, agus na biodh 
eagal ort a bhi bàite ; leig do Dhia a mhain do 
ghiùlan a dh' ionnsaidh a Phàrras, a chum 
's gu'm faic thu 'rìgh-chathair. 

Anns an t seadhamh àite, 'S e 'n rìgh-chathair 
ionad-còmhnaidh dìlseachd agus fìrinn, 's i 
àitecuiran gnìomh gach nithaghabhair oslàirjuh, 
agus coilionadh nan geallaidhean. "'Nuair 
a ghabhas mi an coithional do m' ionnsaidh'* 
arsa Criosd, '' bheir mi breth chèart," (Salm. 
lxxv. 2, Eph. xxii. 23,) 'se sin gu dìleas, agus 
a nise, ghabh se iad, agus tha e air a dhean- 






52 UI8GE NA BEATHA. 

amh'nacheann thar na h-uile nìth dhaibh ; agua 
air an aobhar sin, tha e air an rìgh-chathair 
o'm beil an gràs so gu lèir a' sruthadh mar 
abhainn o nèamh a chum an t-saoghail. Cha 
ni sam bith eile an abhainn so, ma ta, ach 
coilionadh nan geallaidhean. ie Mar tèid mise 
air falbh, cha tig an comhfhurtair do 'r 
n-ionnsaidh. Ach madh'fhalbhas mise, cuiridh 
mi es-an d'ar n-ionnsaidh." (Eoin xvi. 7,) 'se sin 
& ni mu'n do labhradh leis an f hàidh, Ioel. 
" Agus tàrlaidh anns na laithibh deireannach, 
(deir an Tighearna,) gun dòirt mise do mo 
spiorad air na h-uile f heòil," &c. A nise 's e 'n 
abhainn so spiorad, agus gràs Dè, a bha air a 
ghealltainn leis an Athair do 'n Mhac^ agus a 
ta nise a' teachd a' ruith o rìgh chathair-Dhè 
agus an Uain. Oir air dha a bhi nis' air 
àrdachadh le deas-làimh Dhè, agus. gealladh 
an Athar fhaotainn, eadhon gealladh an 
Spiorad, dhoirt e mach sin a ta sibhse a' nise 
a'faicinn agus a'cluinntinn, Gniomh. ii. 16 — 18. 
Feuch, ma ta, cia cho cuimhneach, cia cho 
urramach, cia cho dìleas 'sa tha ar n-Athairagus 
Uan J)è ! Cha toir àrdachadh, no crùn, air a 
bhochdan air talamh a dearmad ; ni h-eadh, 
ach 'sann do bhrìgh e bhi air àrdachadh, agus 
e bhi aìr an rìgh chathair, a tha leithid do 
dh' abhainn, le sruthaibh òir a' teachd a mach 
o'n iìgh-chathair do 'r 'n-ionnsaidh-ne. Agus 
ernthaidh i fathast gu bhi ni's àirde na bha 
ataireachd lordain riamh. Is fior nach eil i a r 



UISGE NA BEATHA. 53 

ruith cho àrd a nise, 'sa bha i anns na laithibh 
o chian, do bhrìgh mallachd Dhè, a ta air 
an anacriosd, leis am beil tìr pobuill De, Iàn 
do dhrisean agus do dhroighean, (Isa. xxii. 
13, 17.) ach 'nuair as ilse an làn-mara, 's ann 
is faisg' e air lionadh ; agus èiridh an abh- 
ainn so ann an ùine ghearr, agus cha bhi i gu 
bràth tuille cho iosal ri doimhne nan aobharnan ; 
achbithidhi suas gu ruig na glùinean,seadhagus 
na leasraidh, agus bithidh i na h-abhainn leath- 
ain a chum snàmh innte (Esec. xlvii. 4.) " Ach 
an sin bithidh an Tighearna glòrmhor dhuine 
'na ionad abhnaichean agus shruthan leathan." 
— (Isa. xxxiii. 21, Tais. xxii. 3, 4.) Agus 
cha bhi mallachd nis mò ann 'san eaglais, 
(lob xx. 17.) Ach bithidh rìgh-chathair Dhè 
agus an Uain innte, agus ni a shèirbhisich 
seirbhis dha gun sgìos. 

Is briathran fìrinneach agus dìleas iad sin, 
agus ann am f ìrinn bithidh iad air an coilionadh 
do 'n eaglais o rìgh-chathair Dhè agus an Uaiu. 
'S e fìrinn agus dìiseachd annsan a riaghias, a 
ni Sion aoibhneach ; do bhrìgh, le sin gu'n toir 
na geallaidhean, a mach baine agus mil. 
Oir a nise, tha Dia fìrinneach agus dìleas, a 
chumas cùmhnant, a' colionadh do'n Eaglais, 
sin a gheall e dh'L Uime sin, sruthaidh ar 
n-abhnaichean, agus bheir ar sruthan a mach 
mil agus ìm. 

Deanadh so uile phobull De a theagaisg gu 
dòch&s a bhi aca, agus a bhi feitheasah ri 



54 UISGE NA BEATHA. 

mthe matha o'n rìgh-chathair. Ach O ! shaoil- 
inn, an rìgh-chathair so o'm beil gach math a' 
8ruthadh a mach mar abhainn ; cò nach biodh 
'na iochdran dh'i ? cò nach deanadh aoradh fa 
comhair ? Ach, 

Anns an t-sheachdamh àite, 'S e rìgh- 
chathair ionad còmhnaidh ceartais. " Is iad 
ceartas agus breitheanas, àite tàimh do rìgh- 
chathrach," (Salm. lxxxix. 14.) Agus is ann 
mar an ceudna o cheartas a ta 'n abhainn so 
do ghràs a' sruthadh d'ar n-ionnsaidh-ne : 
ceartas do ihaobh Chriosd, agus ceartas d'an 
taobh-san a ta air am faotainn ann. Tha Dia 
a' cuir an cèill, gur urrainn e fìreanachadh gu 
ceart, agus mathadh gu ceart ; a nise, raa's 
urramn e fìreanachadh, gu ceart agus mathadh 
gu ceart, (Rom. iii. 24,) an sin is urrainn e gràs 
a thoirt, seachad, agus toirt air a bhi sruthadh 
a mach, seadh, a bhi sruthadh a mach mar 
abhainn d'ar n-ionnsaidh, (1 Eoin i. 9.) 
An abhainn a bhrùc a mach às a' chreig 
anns an f hàsach, ruith i an deigh an t-sluaigh 
tre 'n f hàsach anns an robh iad air seachran. 
Dh' òl ad às a' chreig a lean iad, cha do 
ghluais a' chreig, ach lean an tuil iad ge be 
taobh a chaidh iad. (1 Cor. x. 4.) '* Dh' 
f hosgal e a' chreag, agus bhrùc uisgeachan 
a mach, ruith e air na h-ionadaibh tiorama, 
mar abhainn." Sàlm cv. 41. 

Bha charraig so, ars'es-an, mar shamhla air 
Criosd, ach an nise. 's e'n rìdì-chatbair so 



UISGE NA BE4THA. 55 

Criosd fèin, agus bha 'n t uisge bhrùc a 
mach às a' chreig, agus a lean iad anns an 
fhàsach, (gu bhi a feuchainn 'nuair thigeadh 
Criosd gu bhi 'na rìgh-chathair) an dòigh air 
an a leanadh gràs agus mathas ruinne do'n 
fhàsach, agus mar sin am fad 'sa bhios sinn 
innte. Uime sin, air do Dhaibhidh a bhi 
smaointeachadh air a so, thuirt e, «' Gu cinnt- 
each leanaidh math agus tròcair mi uile laithean 
mo bheatha, agus còmhnaichidh mi ann an 
tigh an Tighearna fad mo làithean." xxiii. 6. 

Ach cò às a dh'fheumas so teachd? Tha 
briathran ar cinn-teagaisg ag radh gur ann o 'n 
rìgh-chathair, o ionad-còmhnaidh a' cheartais ; 
eadhon o sin do thaobh na fhuair es-an ann an 
Criosd air ar son ; tha es-an do thaobh sin, 
ann an rathad fìreantachd agus ceartas, a' 
Ieigeil a mach d'ar n-ionnsaidh-ne abhnaichean 
sòlais ; da mathair-uisge no bun, an cuan 
mòr farsuinn do thròcair a ta sruthadh 'na 
chridhe neo-chrìochnach thar smuaintean 
dhaoine. 

Tha na h-uile ni pàighte air ar sonainne, 
agus air son gràis, (1 Cor. vi. 20, Eoin vii. 
39,) cheannaicheadh le luach sinn, choisinn E 
slàinte shìorruidh air ar son ; seadh, agus is 
leis-an sinn, agus is leinne nèamh uaith sin, 
mar tha'n abhainn sin do ghràs air a cosnadh 
dhuinn leis-an. Uime sin tha gach ni a' teachd 
d'ar n-ionnsaidh ann an rathad ceartais agus 
fireantachd. 'S ann uaithe sin a theirear gu'ra 



56 UISGS NA BEATHA. 

beil sinn a' faotainn creideimh tre f hìreantachd 
Dhè, (2 Ped. i. I,) 'se sin tre cheartas Dè, 
agus ar Tighearna losa Criosd. Thoir fanear 
ann an so mar a la ceartas Dè, agus 
ceartas ar Tighearna Iosa Criosd : agus tha ar 
creideamh againn o cheartas Dè, do bhrìgh 
fìreantachd Iosa Criosd ar Tighearna, 's e sin 
fhreagar Iosa le oibribh ceartais do dh' uile 
f hèich a' cheartais, agus uime sin ann an rathad 
ceartais agus diolaidh, tha gràs a' rìoghachadh. 
agus a' teachd d'ar n-ionnsaidh mar abhainn, 
mar a ta air a shamhlaehadh ìe e bhi teachd 
d'ar n-ionnsaicìh o'n rìgh-chathair. 
Agus a rithist; thae air a radh gu'm beil gms a' 
rìoghachadh tre fhìreantachd achum nabeatha 
maireannaich, (Rom. v. 21.) Cò an fhìrean- 
tachd troi'm beil e a ? rìoghachadh? tha tre 
fhìreantachd no cheartas Dè le losa Criosd 
ar Tighearna, le Iosa Criosd no air a sgàth. 
Air a sgàth thubhairt mi, tha sinn a' faotainn 
mathanais ; agus air j sgàth a tha sinn a' faot- 
ainn na h-uile ni a bhuineas do bheatha agus 
do dhiadhachd. Agus 's ann a nios leis an sruth 
so, no tre shruth na h-abhna so ann an rathad 
ceartas a ta na h-uile ni a' teachd d ar n-ionn 
saidh, agus air an aobhar sin, theirear gu'm 
beil e 'teachd o 'n rìgh-chothair. 

Anns an ochdamk àite-, ? S e 'n rtgh-chathair 
so ionad-còmhnaidh gràis agus tròcair ; agus 
air an aobhar sin, tha i air a ghairm chathaii 
na tròcair, agus càthair nan gràs. Tha chath 



TJISGE NA BEATHA. 57 

air so a' tionndadh gach ni gu gràs. Bheir an 
rìgh-chathair so air na h-uile ni oibreachadh a 
chum ar matha. Tha air a radh mu Mhic 
Shaul, nach robh iad air an adhlaiceadh an 
deigh dhaibh a bhi air an crochadh gus an do 
thuit driùchd o nèamh orra. (2 Sam. xxi. 19-— 
14.) Agus faodar a radh mu'r timchioll-ne, 
eadhon nach eil e leigeil le hi sam bkh 
teachd am fagus dhuinn, gus am beil e g' ar 
n-ionnlad anns an uisge so a ta teachd a mach 
o chathair nan gràs. Uime sin, 's ann o 
ghràs a ta àmhghar geur-leanmhainn ; bochd- 
ainn agus trioblaid a' sruthadh ; seadh, tha'ru 
bàs fèin air a dheanamh 'na bheannachd 
dhuinue le gràs Dè tre Chriosd. (Saiìm. cxix. 
67- 1 Cor. iii. 22. Tais. iii. 19. Eabh. vii. 
5 — 7-) O ! an gràs, O eaglais shòna Dhè* I 
tha na h-uile ni a ta tachairt riut air sgàth 
/fj <mriosd air a thiunndadh gu gràs, Chuala 
sihn mu na chloich bhuadhaich, agus na'm 
fàigheadh neach i gu'n tionndadh i gach ni 
ris am beanadh i gu òr. Ach O ! feuch an 
tionndaìdheadhi nah-uile ni gu gràs? an urrainn 
i na h-uile ni a cho-oibreachadh le chèile a 
chum matha? Cha-n urrainn, cha-n urrainn, 
cha n-eil an f heart, a' bhuaigh, an t-oirdhearcas 
so, na ciod a their mi ris, cha-n eil e ann an 
ni san bith ach anns a' ghràs a ta rìcghachadh 
air rìgh-chathair nan gràs ; eadfaon anns an 
abhainn a ta a' sruthadh a mach à rìgh-cbathair 
Dhè. Tha so a tionndadb mòrdhalachd, 
r 



58 UISGE NA BEATHA. 

ìighdarrai^ant-ùghdarrasis àirde,giòir, gliocas, 
fìrinn agas ceartas, agus na h-uile ni gu gràs. 
Ann an sotharìgh-chathair ! Tha Diaa'leigeil 
dhuinn a faicinn, f huar Eoin do dh' urram 
sealladh f haicinn d'i fèin agus do na sruthaibh 
a ta teachd a mach uaipe. an sealladh 
taitneach ! " dh' fheuch e dhomh abhainn 
fhior-ghlan do dh'uisge na beatha a teachd 
a mach à righ chathair DhèV' 

Gu dearbh, mar a dubhradh, roimh so ann 
an lathaibh rìoghachadh an anacriosd, cha-n 
eil na seailaidhean so ga'm faotainn, a nise tha e 
cumail air ais aghaidh a rìgh-chathrach ; agus 
a' sgaoileadh neul oirre ; ach tha sinn a' faotainn 
sscharean sàbhalaidh agus dionaidh uaipe, mar 
a bha na naoimh eile mar an ceudna g'am 
faotainn ann an lathaibh neulach agus doracha. 
Agus do thaobh 's gu 'm beil sinn a' faicinn 
na h-urrad dheth, is còir dhuinn an tuilleadh 
a chreidsinn : agus le bhi creidsinn a bhi 
toirt glòire do Dhia. Feumaidh sinn saoith- 
reachadh air son eòlas ni's soilleire f haotainn 
air an rìgh-chalhair o 'n sgriobtur ; oir 's e 
facal naomha Dhè a' ghlain'-amhairc leis am 
faod sinn le aghaidh gun fhalach, glòir an 
Tighearna fhaicinn. — 2 Cor. iii. 18. 

Ach air leam nach do labhair mi bheag 
'sam bith mu'n rìgh-chathair so ; oir cha ni 
sam bith eile i ach daonnachd ghlòrmhor gun 
smal Mhic Dhè. 'S e 'n rìgh-chathair so an 
Tigbearna Iosa, tha 'n gràs so a' teachd o'n 



UISGE NA 3EÀTHA. 09 

mhòrachd dhìadhaidh mar a ta i a' gabhait 
còmhnaidh gu corparra ann' san Tighearna losa. 
(i Air an aobhar sin tuiteamaid sios fa chomhair 
na rìgh-chathraeh, agus tilgeamaid ar crùintean 
an làthair na rìgh-chathrach, agus thugamaid 
glòir do'n tì a ta 'na shuidhe air an rìgh-chathair, 
agus do 'n Uan gu saoghal nan saoghal." 

O ciod an gaol bu chòir dhuinn a bhi 
agaiun do dh' Iosa ! is suidheachan rìoghail 
rìgh-chathair an Rìgh. (I Rìgh. x. 20.) 
Thasa g' radh mu rìgh-chathair Sholaimh, 
nach robh a h-aon coltach rithe ann an rìgh- 
eachd sam bith, ach mu'n rìgh-chathair so, 
faodar a ràdh nach eil aon coltach ri air 
nèamh no air talamh. Aig cur suas na rìgh- 
chathrach so, thional na h-ainglean, agus na 
beathaichean, agus na seanairibh mu'n cuairt 
d'i, a dh' amharc oirre. (Tais. iv. 8 — 16.) 
'Nuair a bha 'n rìgh-chathair so ga cuir suas 
ann an nèamh, bha tosd ann, bha 'n smagh 
nèamhaidh air au lionadh le leithid do 
dh' ionghantas ris an t-sealladh, agus nach 
robh ùin' aca gu labhairt : 'Nuar a chuireadh 
an rìgh-chathair so suas ann an nèamh, cisd 
an còmhrradh a bha 'n sin, bha e mar oheòi na 
tròmpaid. 

" Agus feuch, (deìr Eoin) bha dorus fosgailt 
air nèamh, agus bha 'n ceud ghuth a chuala 
mi, mar fuaim trònipaid a' labhairt rium, ag 
radh, thig a nios an so agus nochdaidh mÌ3b 
dhuit nitfae as èigin tacluirt an dèigh iso # 



60 TJISGE NA BEATHA. 

Agus air ball bha mi 'san spiorad, agus feuch 
bha rìgh.chathair air a suidheachadh air 
nèamh, agus bha neach 'na shuidh air an rìgh- 
chathair."-— Tais. iv. 1, 2. 

Be'n rìgh-chathair sin Iosa Criosd air 
àrdachadh, air a shuidheachadh, 'se sin air a 
thogail suas, cha-n ann mar bha e air a' chrann- 
cheusaidh, a chum tàire agus fanaid a bhi air 
a dheanamh air a phearsa, ach mar a thuirt 
mi, chum iongantais nan ceithir beathaichean, 
nan seanairean, agus nan ainglean ann an 
nèamh. Bha rìgh.chathair air a suidheachadh 
ann an nèamh, agus bha neach 'na shuidhe 
oirre, 's e 'n neach sin Dia ; agus tha so a' 
leigeadh ris fhois ion-mhiannaichte gu bràth, 
oir tha bhi suidhe a' ciallachadh fois, agus 's e 
Criosd fois shìorruidh Dhè. Agus an e nach 
fiù so amharc air ? seadh, b' f hiù do dh' Eoin 
dol ann air a làmhan agus air a ghlùinean ; 
tha mi 'g radh gu'm b' f hiù e shaothair dol 
a dh'amharc an Tighearna Iosa mar rìgh- 
chathair air a suidheachadh ann an neamh, 
agus glòir an Tighearna a' gabhail fois agus 
còmhnaidh air agus a' toirt a mach leis na 
h-uile ni, cha-n ann a mhain le fhacal, ach le 
friothaladh a fhreasdail uile gu deireadh an 
t-saoghail ! agus a bheannachd so a measg 
chàich, — " eadhon abhaìnn f hiorghlan do 
dh' uisge no beatha, soilleir mar chriostal." 

Ach bithidh mi a' fàgail a ni so, a chum a bhi 
teachd air m' aghaidh a dh'ionnsaidh a cheath- 



UISGE N.A BEATHA. 61 

ramh ni; eadhon, nàdur agus brìgh an uisge so ; 
thae ag ràdh gu'ra beil e " fiorghlan agus soil- 
leir mar chriostal." " Agus dh'f heuch e dhomh 
abhainn fhiorghlan do dh' uisge na beatha, soill- 
eirmar chriostal." Thafhios agam gu'm beil 
brìgh dà-fhillt ann an ni, aon do thaobh a 
nàduir, agus an aon eile do thaobh oibreachaidh. 
Tha 'n ceud aon dhiù sin neo-sgaranta, agus a* 
fantainn anns an ni fèin, agus mar sin mar is 
trice gun stàth. Tha 'n t-aon eile air fhaicinn 
'nuair a chuirear a mach e, agus a choinn- 
icheas e ri ni air an oibrich e gu saor. Mar 
gu'm b'eadh, C7isge~beatha, an dearbh shamhla a 
ta so air a ghnàthachadh, tha buaidh neo- 
sgaranta ann fèin, ach cùm 'na stad e ann an 
searraig, agus faodaidh gach neach fàillneach- 
adh a dh'andeoin nabuaidhe sin; ach gnàthaich 
e, gnàthaich air chòir e, agus do gach aon aig 
am beil feum air, chì thu bhuaidh le oibhreach- 
adh. Tha 'n t-uisge so, an abhainn so do 
ghràs, air a gairm " uisge na beatha," agus 
mar a ta 'n t-ainm sin air a ràdh ris, tha 
buaidh bheannaichte aig ann fèin ; ach tha 
oibreachadh air f haicinn le e bhi air a chleachd- 
adh, agus 'se sin a mhain a leigeas ris e, an 
uair a ta e air a fhrithealadb, agus air a 
ghabhail a chum na crìche gus am beil e air a 
fhrithealadh, oir an sin ath-bheothaichidh e 
beatha far am beil i, agus bheir e beatha far 
nach eil i. Au fhad so labhair sinn uiaj« 



62 TJISGE NA. BSATHA. 

cheana. Uinie sin thèidsin airaghaidh gu a bhi'a 
labhairt uime ni's ro shònraichte, ach ni's giorra. 
Anns sa' cheud àite, ma ta, 's e uisge so na 
beatha dearbh ghrunnd obair na beatha 
annainne-, 's e dearbh bhonn obair na beatha 
air ar sonainne fulangas agus toillteanas 
Chriosd ; 's ann air sgàth sin a ta gràs a' teachd 
d' ar n-ionnsaidh-ne, mar a tha na briathraibh 
a' nochdadh tha e teachd a mach à rìgh chathair 
Dhè, 's e sin Criosd. Choisinn Criosd, ma ta, 
gràs dhuinne, agus air an aobhar sin feumaidh 
e bhi gur ann air sgàth a thoillteannais a ta 'n 
gràs a choisinn e mar so a' teachd d'ar 
n-ionnsaidh. Thuilleadh air sin, tha e soilleir, 
gu'm beil spiorad nan gràs a' teachd o Dhia 
troi-san, gur ann a mhain troi-san a ta e 
teachd ; air an aobhar sin, do thaobh co-cho- 
munn nan gràs dhuinne 'se toradh toillteannais 
Chriosd. Ach tha mi 'g ràdh, gur e gràs 
annaine, bonn obair na beatha ; oir ged a 
dh' f haodar a radh 'mur thimchioll, gur ann tre 
bhuaidh pearsa Chriosd a tha sinn beò am 
fianais Dè; gidheadh, tha sinn marbh annainn- 
fèin, agus bithidh sinn mar sin gus am bi 'n 
spiorad o's n-airde air a dhòrtadh oirnn ; oir is 
beatha an spiorad, agus is beatha a ghràsan, 
agus ^nuar a ta sin air a mheasgachadh le 
Dia o 'rìgh-chathair, 's ann an sin a bhios 
sinn beò, agus cha bhi gu sin. Agus 's ann 
uime sin a tha e aìr a ghairm uisge na beatha, 



LÌSGE NA BEATHA. $3 

no 'n tuisge beò a ta a' sruthadh suas a chum 
na beatha maireanraich. 'S e 'n spioracu agus 
gràsan an spioraid, a ta an so air a ghabhail a 
staigh fo ainm abhna, sin, agus sin a mhain 
a bheir beatha dhuinn ; tha sin 'na bhealha 
do 'n anam, cho math sa tha an t-anam 'na 
bheatha do'n chorp. Tha na h-uiie creideaeh, 
mar a dubhradh roimhe, (ged a ìa iad air an 
taghadh, agus air an ceannach lefuil Chriosd,) 
marbh, agus bithidh iad mar sin gus an tèid 
spiorad na beatha o Dhia agus o rìgh-chathair 
a steach annta; agus gus an òl iad a steach e 
Je dian thart, mar a dh'òlas an talamh iotmhor 
a steach an t-uisge. 

A nise 'nuair a ta 'n t-uisge beò so air a 
ghabhail, tha e gabhail àit' anns a' chridhe, 
o'm beil e ga sgaoileadh fèin a chum uile chumh- 
achdan an anma 'dhùsgadh. Oir mar anns 
a' cheud chruthachadh a bha spiorad Dhè a* 
gluasad air aghaidh nan uisgeachan, a chum 
an t-uisg' chuir anns an dòigh oirdheirc sin 
anns am beil sinn ga fhaicinn a nise le ar 
sùilean, eadhon mar sin anns an nuadh- 
chruthachadh, 's e sin a bhi g'ar deanamh-ne 
'n-ar nuadh-chreutairean do Dhia, 's ann le 
sgaoileadh an spiorad a ta e air a dheanamh. 
Oir tha 'n spiorad, (mar a dh'fhaodas mi ràdh, 
a' suidhe, agus ga sgaoileadh fèin air cumh- 
achdan an anma, mar a ni chearc air na 
h-uibhean fuara, gus am fàs iad blàth, agus 
gu'n gabh iad beatha. 

Tha 'n spiorad ma ta g'ar beathachadb 



64 MSGE NA KEATHA. 

agus a' toirt an anma mbairbh agus mhelichte 
(pir 'sann mar sin a ta na h-uile roi àm an 
iompackaidà) gu mhothachadh 'se sin gu 
beachd a bhi aige do staid nàduir, agus do 
staide spioradail : agus 's e so toiseachadh 
obair an spiorad leis am beil an t-anam air a 
dheanamh comasach air rud-eigin do thuisge 
bhi aige air cò e Dia, agus cò e-fèin. 

Agus tha 'n t-òl a steach so air an spiorad 
ni's ro choltaiche ri mar a dh 'òlas an talamh 
tioram a staigh an t-uisge, no ri mar a dh'òlas 
an t-anam reusant e bho mhothachadh air 
f heum air. 

Tha 'n spiorad mar an ceudna, a' deanamh 
maiseach an anma le leithid do nithe 'sa tha 
freagarrach chum e bhi beò do rèir na bheatha 
sin a ta facal Dè ag iarraidh. Tha e suidh- 
eachadh sòlais, aithreachais, creidheimh, seire,P 
ìarrtas an deigh Dhè, dòchas, dùrachd, 'agus 
na h-uile ni a ta feumail a chum duine bha 
peacach a dheanamh 'na naomh : 's iad na 
nithe &in tha mi 'g ràdh, toraidhean, agus 
èifeachdan an spioraid ; ni is e an " abhainn 
do dh'uisge na beatha a ta teachd amach à rìgh- 
chathair Dhè agus an Uain," (2 Cor„ iv. 13.GaL 
v. 22. 2 Tim, i. 7.) Uime sin, tha 'n spiorad 
air a ghairm, spiorad a' chreidimh, spiorad a' 
ghaoil, spiorad na h-inntinn f hallain ; oir 'se 'n 
spiorad freumh agus màthar-aobhar na nithe 
8Ìd uile le oibreachadh ann, agus toirt air 
aghaidh an anma. 

Ach a rUhist, mar a ta 'n t-uisge beò t,o t 



UISGE Sà BEÀTE&. 65 

Bpiorad, agus gràsan so an t-soisgeit, a' dean- 
amh so, tha iad mar ati ceudna a p cumaii su&s 
na nithe sin a bha aon uair air an suidheacharìh 
anns an anam le shìor uisgeachadh. 'S ann 
uaithe sin a thubhairt e, " Uisgichidh nii e gach 
tiotadh," (Isaiah xxvii. 1 — 4.) le siòr uisgeach- 
adh fhion-lios anam na h-eaglais, gràsan na 
h-eaglais, agus mar sin rnaran ceudna anam agus 
buadhan maiseach na h-uile dhuine diadhaidh. 

Agus do bhrìgh 's gu'n taehar do na nithe 
leis am beil an Spiorad Naomh' a' deanamh 
sgiamhach an anma, gu'm faod iad seargadh gu 
bàs, seadh, ullamh gu bàsachadh, (Tais. iii. 1 
— 3.) 'nuair a tha sin a' tachairt, tha e, cha-n 
e mhain ag ùrachadh agus ag uisgeachadh an 
anma, ach ag ath-nuadhachadh aghaidh an 
anma, gu h-iomlan an dara cuid Ie e bhi 
beothachadh na beatha sin a ta fathast ann, 
air neo le tuilleadh beatha as ùr a chum ar 
cumail diadhaidh a chum na beatha raair- 
eannaich. Mar so tha thu ga uisgeachadh, 
agus ann a bhi ga uisgeachadh, tha thu ga 
dheanamh ro phailt le abhainn Dè, (Salm. 
lxv. P.) 

Oir feumaidh sinn aire thoirt mar a ta 'n 
luibh air a shuidheachadh, no 'n sìol air a chur, 
gu'm feum e bhi air uisgeachadh le frasan o 
na speuraibh ; mar sin gu'm feum na gràsan a 
chuireadh le spiorad nan gràs, a bhi air an 
uisgeachadh le frasan o nèamh. lt Tha thu gu 
pailt ag uisgeachadh imirichean, tha thu à' 



6(5 UISGE NA BEATHA. 

Seigeadh sios a sgrìoban, le frasaibh ni thu 
tais e, beannachaidh tu fhàs," (Salm Ixv. 10.) 
Uaithe sin, tha e 'g ràdh gu'm fas ar gràsan. 
Ach cia mar ? " Bithidh mi mar an drùchd do 
dh' Israel, agus fàsaidh e mar an Iili, agus cur- 
aidh e mach a fhreumhan mar Lebanon. 
Sgaoilidh a gheugan, agus bithidh a mhaise 
mar an crann ola, agus fhàile mar Lebanon. 
Pillidh iadsan a chòmhnaidh fo sgàile, mar an 
t-arbharbithidh iad air an ath bheothachadh ; 
agus fàsaidh iad mar am fionan agus bithidh 
'fhàile mar fhion Lebanoin." (Hos. xiv. 5 — 7>) 
no maradeireann an àite eile. " Agus stiùraidh 
an Tighearna thu do ghnà, agus sàsaichidh e 
t-anam ri àm tarta, agus ùngaidh e do chnàmh- 
an ; agus bithidh tu mar lios air a dheagh uisg- 
eachadh, agus mar thobar f hior-uisge, air nach 
tig fàiìinn uisge." Isa. lviii. 11., Iere. xxxi. 
12. 

Thuilleadh air so, tha beannachd eile a ta 
teachd leis an uisge bheò so ; 's e sin beannachd 
a cho-chomhainn. Na h-uile blàthas a ta 
againn ann ar comunn, is blàthas o'n spiorad a 
ta ann. 'Nuair a bhios cuideachd do naoimh 
air cruinneachadh an ceann a chèile, chum 
dieasanas spioradail sam bith, agus a ta iad a' 
mothachadh an anmannan air an oideachadh, 
agus air am blàthachadh, agus air an deanamh 
subhach an taobh a staigh dhaibh, 's ann do 
bhrìgh 's gu'n tàinig aon do shruthanan na 
h-abhna so a steach 'nam measg. 



UI3GK NA SFATHA. t5? 

An sin tha criosdai dkean mar clbaoine adh'òl- 
adh fion, 'nacbuachan, subhach, agus aitj do 
bhrìgh 's gu'n d'òl iad a steach do 'nspiorad, agua 
gu'n robh an anmannan air an an ùrachadh ie 
gaothan tairis, agus le fion làidir. 'S i so a 
chuirm mu'm beil Isaiah a' labhairt 'nuair a tha 
e 'g ràdh. " Agus anns a' bheinn so, ni 'n 
Tighearna do na h-uile chinnich cuirm do 
nithibh blasda, cuirm do dh' f hion aosda, do 
nithe blasda làn do smior, do dh' fhion aosda 
air a dheagh tharruinn." (Isa. xxv. 6.) Tha e 
air a ghairm ann an àite eile, " cò-chomunn 
an spiorad naoimh," (2 Cor. xiii. 14.) Nise, 
tba e ,blàthachadh spioraid, ag aonadh spiorad, 
a' beothachadh, ag àrach, a' neartachadh grà- 
san ; a' gath-nuadhachadh dearbhaidhean, a' 
toirt seann sòiasan chum na cuimhne, a' lag- 
achadh ana-miannan, a' neartachadh agus a' 
togail suas spiorad a' chreidimh, na seirc', an 
dòchais, na h-ùrnaigh, agus a' deanamh an 
f hacail'na bheannachd, agus nan smuaintean 'na 
bheannachd, agus na h-uile dleasanas taitneach 
do 'n anam. 

Agus, a dh' easbhuidh an uisge bhe5 so, 
tha 'n co-chomunn lag, fann, fuar, marbh, gun 
toradh, gun bheatha : cha-n eil ni airfhaicinn, 
air fhaireachadh air a chluintinn, no air a 
thuigsinn ann an dòigh spiordail, no beothach- 
adh cridhe. Ann an leithid so do staid, tha 
na h-òrduighean 'nan ealach, tha na peacannan 
làidir, an creideamh lag, an cridhe cruaidh ; 



8& UISGE NA BEATHA. 

agus aghaidh an anma tioram, mar thalamh 
teann, tartmhor. 

Tha 'n deoch so g'ar n-ath-bheothachadh, 
'nuar a ta sinn air ar buaireadh, 'nuair a ta 
eìnn tinn, no air ar geur-leanmhainn ; 'nuair a 
ta sinn ann an dorchadas, agus fann le tart. 
'S e beatha a' chreidich uisge na beatha ; 
agus far am beil e ruithe 's far am beil air a 
ghabhal, agus far am beil cùis air an deanamh 
anns an spiorad so., tha gach ni gu math : tha 'n 
eaglais tartmhor, tha an t-anam tartmor, tha na 
gràsan tartmhor, agus tha gach ni gu math. 
Mheas mi gu'm b' fheumail am beagan f hacal 
so a labhairt mu'n uisge bheò luachmhor so ; 
'8 e sin do thaobh buaidh oibreachaidh. 

Thig mi anns an ath àite gu bhi labhairt 
uime, a thaobh nan ainmean eile fo'm beil 
Eoin ga chuir a mach dhuinn 

Tha e 'g ràdh gu'm beil e, — (1.) fiorghlan, — 
(2.) soilleir — (3.) soilleir mar chriostal, Ci Agus 
dh' fheuch e dhomh abhainn fhiorghlan do 
dh'isge na beatha soilleir mar chriostal.'' 

Anns d chcud àile, Tha thu' leughadh gu'in 
beil uisge so na beatha fiorghlan, 's e sin gu'n 
mheasgachadh, sam bith ; mar so tba 'm facal 
sin fiorghlan a'" ciallachadh ni a ta gun 
mheasgachadh neo-ghlan san bith : mar 'nuair a 
theirear fior-chreideamh ; 's e sin creideamh 
gun measgachadh sam bith do mhealladh ann, 
olafhiorghkn, a chruinn ola, (Exod. xxvii. 20 ; 
<ucv. 1 1 — 17. Deut. xxxiii. 14.) tùis fhiorghlan ; 



UISGE NA BEATHA. t>9 

òr f hiorghlan, fuil fhiorghlan nam fion-dhearc, 
agus a leithid sin ; mar sin, 'nuar a ta e 'g 
radh " dh'fheuch e dhomh abhainn fìorghlan do 
dh' uisge na beatha," tha sin mar gun abradh. 
e, dh' f heuch e dhomh abhainn do dh' uisge 
a bha uile gu lèir beò, bha uile gu lèir 'na 
bheatha ; agus anns nach robh ni san bith ach 
beatha. Cha robh bàs, no mharbhalachd, no 
ni san bith do leithid sin ann : oir tha e 'g 
ràdh rithist — agus cha bhi mallachd na bàs ann 
ni's mò. Is abhainn fhiorghlan i so. Cha-n eil 
aon fhacal maoidheadh r'a fhaotainn anns 
an abhainn so. Cha n-eil ni san bith ach 
cridhe fial, gaol, gràs, agus beatha. " Oir a ta 
tiodhlacan agus gairmean Dè gun aithreacli- 
as." Rom. xi. 29. 

Anns an dara h-àite. [Fiorghlan]. Tha 'm 
facal so air a cleachdadh an aghaidh sin a ta 
air caochla dòigh [saìach] ; mar, 'nuair a 
their e " cha- n eil na rionnagan glan *na 
shealladh." (Iobxxv. 5,) 's e sin, cha n-eil iad 
gun mheasgachadh dorchadais annta. agus a 
rithist, " na'm biodh tu glan agus ionrac."— - 
(Iob viii. 6,) 's e sin, na'm biodh tu mar a tha 
thu gabhail ort a bhi, no na'm biodh tu mar bu 
mhath ìeat sinne a chreidsinn a ta thu. 

A nise ma thuigeas tu 'm facal sin (fior- 
ghlan,) mar a ta e labhairt an aghaidh nan 
nithe sin, 'se 'n ni a ta e ciallachadh gu'm beil an 
gràs so gun smài gun mheailadh; tha 'choltas 
agus a bhrìgh an t-aon ni, oir cha*n eil nì gun 

Q 



70 UISGE NÀ JBEA'IHA. 

bhrìgh idir ann, 's e da rìreadh an ni a ta 'n 
sgriobtur ag ràdh, tha 'n sgriobtur ag ràdh, 
gur abhainn e, agus is abhainn da rìreadh 
e, tha 'n sgroibtur ag ràdh, gu'm beil e 
teachd a mach o Dhia, agus à rìgh-chath- 
air, agus da rìreadh, tha e teachd o dhearbh 
chridhe. 

'S e 'n t-eagal mòr a bhios orra-san a bhios air 
am buaireadh, nach eil gràs gu leòir ann an Dia, 
agus nach eil e cho saor gu thabhairt sa's tha 'n 
sgriobtur a' cumail a mach. Ach tha 'm facal 
so fìorghlan, 'na f hreagairt iomkn an aghaidh 
a leithid sin a do theagamhan agus do luchd- 
teagarah ; a chum eagal na muinntir sin a 
sgrios, agus an anmannan a shaoradh. 

Cha-n eil cèilg, no mealleadh, no spleagh 
anns a' ghnothach — oir ged is toil le Dia 
a ghràs a leigeil ris dhuinn fo shamhla abh- 
na, cha-n ann a chum ar inntinn a' mhealladh 
ìeis a tha e deanamh sin ; ach a chum beagan 
soilleireachaidh a thoirt dhuinn air saoibhreas 
do-rannsaicht' a ghràis, a ta cho fhad' ann am 
rneud thar gach abhainn anns an t-saoghal, 
'sa tha a' bheinn as mò thar ubh an t-seang- 
ain ; no thar an smùirean is meinbhe anns 
an t-saoghal. 

Artns an ireas àiie, Ach a rithist, tha 'm 
facal sin (fiorghlan) air a chleachdadh a chum a 
bhi feuchainn gu'm beil sin nach eil fiorghlan 
cronal agus sgrioseil. " Tha mise glan o 
fhuil nan uile." (Gniomh. xx, 26, Seum iii. 



UISGE NA BKATHA. 71 

17. Mic. vi. 11.) 's e sin, cha d 'rinn e cron air 
neach sam bith. Tha 'n gliocas a ta o 'n 
àirde, an toiseach fiorghlan, agus mar sin cha-n 
eil e cronail. A meas thusa glan iad le meidh- 
ibh na h-eucorach ? Cionnas is urrainn sin a 
bhi, do bhrìgh gu'm beil iad'cronail ? 

A nise gabh (fiorghlan) anns an t-seadh so, 
agus an sin tha e leigeil ris dut nach eil gràs 
Dhè, no teagasg nan gràs 'na ni cronail. 
Cha-n fhìon e a chuireas air mhisg (Eph. 
v. 8,) ged a bhiodh duine air a lionadh 
leis, cha dean e coire dha. Tha na nithe is 
fearr sa'n t-saoghal cronaiì air dòigh no dhòigh 
èigin, tha 'm fìon cronai!, tha airgead agus òr T 
agus gach aon ni saoghalta cronal ma thèid am 
mi-gnàthachadh ; ach cha-n eii gràs cronail. 
(Gnà. xxv. 16, 37. xx. 1, 1 Tim. vi. 10.) 
Cha tàinig beud riamh an càr duine air son a 
mheud sa shealbhaich e do lànachd gràis Dè. 
Cha ruig duine leas eagal a bhi air gu'n gabh 
e tuilleadh sa chòir dheth. Cha toir gràs air 
duine fàs uaibhreach na macnusach, no àrdan- 
ach, cha toir e air duine a bhi neo-chùramacb, 
no dearmadach mu'n dleasanas sin a ta mar 
fhiachan air a cho-lionadh do Dhia no do 
dhuine ; cha toiridir, ach 'sann a chumas gràe 
duine iriosai 'na shùiìibh fèin, macanta, fèin- 
aicheadheach, aithreachail, cairiseach, bheir e 
air a bhi pàirteach agus coimhneil do na 
bràithribh, seadh truacanta agus aoidheil ris m 
h-uile duine. 



72 UISGE && BEATHA S 

Is fior, tha mòran dhaoioe ann san t-saoghal 
a ta deanamh mi-fheum do ghràs De, agus 
thasa 'g ràdh gu'ra beil cuid g'a " thionn- 
dadh gu macnus." (Iud. i. 4.) Ach cha-n 
ann do bhrìgh 's gu'm beil aomadh sam bith aig 
gràs gu leithid a' dh'olc a tha sin a' tachairt, 
cha-n ann, oir cha n-eil gràs ag oibreachadh air 
an dòigh sin, ach 's e is aobhar dha sin gu'm 
beil na daoine a ta deananamh a leithid 
as eughmhais gràis, agus gun d' rinn iad ris 
mar a rinn bàs agus ifrinn ri gìiocas " chuala 
iad !e' n cluasaibh a' chliù." (lod xxviii. 22.) 
Is cunnartach a ni do dhuine gnè bheachd a 
bhi aige do ghràs ma tha chridhe falamh do 
spiorad agus f hior-bheachd naomh' a' ghràis ; 
oir cha deanadh an duine sin ni sam bith ach 
gràs Dhè a mhi ghnàthachadh. 

Mo thruaighe ciod a dh' fhaodar earbsa 
uaithe-san aig nach eil ni sam bith a theagaisgeas 
e cionnas a cbleachdas e an t-eòlas a ta aige 
air gràs, ach an fheòil, agus a h-ana-miannan, 
agus a h-ann-tograidhean an teagaisg iad sin e 
cionnais a chieachdas e eòlas gu ceart ? nach 
dàch' iad sin a chuir troi' chèile, agus 
a chuir a chum gach aindiadhachd, agus 
truaighe, agus am peacadh àrach ? ciod a rinn 
Iudas do Chriosd, ach a ni a dheanadh daoine 
gun ghràs ri ghràs ? eadhon a ghnàthachadh 
mar fheall sgàile,do'nrùintibhfeòlmhor, salach; 
agus 's e bu dàcha gu'm bràthadh iad araon an 



UISGB NA BEATHA. 73 

gràs agus aideachadh nan gràs d' a nàinihdibh 
is mo anns an t-saoghal. 

Agus ann an so faodaidh mi ràdh, ged a tha 
gràs fior-ghlan, agus neo-lochdach air gach seol, 
gidheadh, cha dean an duine sin a ta gun 
ghràs, feòlmhor, talamhaidh, agus peacach, 
do theagasg nan grks, ach e-fèin a thoirt a 
steach do thruaighe neo-chrìochnach a thaobh 
neart ani-miannan air am beii e tuisleadh. 
Faodaidh duine gun fhaicheall e-fèin a sgrios 
leis na nithe is fearr, chan ann do bhrìgh 's 
gu'm beil aomadh sam bith aig na nithe sin a 
chum a leithid sin ; ach a thaobh 's gu'm beil rai- 
bhuil air a dheanamhdhiù. Tha eòlas aig cuid 
air slighe na beatha, (2 Ped. ii. 20 — 22.) agus 
air uisge na beatha, ach is eòlas lòm e, is eòìaa 
o'n taobh a mach a mhain e ; agus b'fhearr 
dhaibh gun eòlas a bhi aca idir air, na 'n dèigh 
dhaibh eòlas a bhi ac' air iad a thionndadh 
uaithe, b'fhearr dhaibh gun eòlas a bhi ac' air, 
na bhi deanamh an eòlais sin 'na sheirbhiseach 
do 'n ana-miannaibh. 

Tha cuid a' gabhail fràsan uisge Dhè\ agus 
sileadh a chuid neòil, do bhrìgh 's gu'm beil iad 
do ghnà a' suidhe fo mheadhonnan nan gràs. 
Ach mo thruaighe ; tha iad ga ghabhaii mar 
tha na clachan a' ghabhail nam frasan, no mar 
a ta 'n t-òtrach a' gabhaii uisge nan speur ; 
tha iad an dara cuid a' fuireach 'nan clachan 
cruaidhe mar a bha iad roimhe, air neo tha iad 



74: TJI8GE NA BEATHA. 

ms.T an t-òtrach, cha n-ìoc iad suas do nèamh 
a:.r son a thròcair ach mar a ni 'n t-òtrach, tòchd 
do dhroch bhòladh. 'S e sin iadsan a dh' òlas 
an t-uisg' a ta teachd orra gu tric, agus an 
àìte toraidh a thoirt a mach freagarrach do 'n 
treabhaiche, a ta toirt a mach droighean agus 
drisean agus 's iad sin iadsan a ta "fagus 
do mhaìlachadh da 'n deireadh a bhi air an 
iosgadh." Eabh. vi. 7. 8. 

Anns d cheathramà àite. Leis an fhacal sin 
(fiorghlan,) tha sinn air uairibh a' tuigsinn a 
ni is ro fhearr, no an ni is fearr do na h-uile 
ni. Tha iomadh ni a dh'f haodas a bhi air a 
ghairm math, ach cha-n eil ni san bith cho 
math ri gràs, (Rom. xv. 20, Gen. i. 31.) Tha 
na h-uile ni fiorghlan 's e sin, tha gach ni 
annta fèin math agus feumail do 'n duine, ach 
cha-n eil ni sam bith cho math rì gràs. Tha 
ginealach ann a ta glan agus math 'nan sùilibh 
fèin. (Gnà. xxx. 12.) Tha daoine matu' 
ann, coguisean matha, oibrichean matha, 
lathaichean matha, ainghlean matha, agus a 
Ieithibh sin ; ach cha-n eil ni sam bith cho 
math ri gràs, oir 's e gràs a dh' f hàg iad sin gu 
math. Air an aobhar sin tha gràs ; tha 'n 
t-uisge beò so gu math. seadh buileach math, 
math anns an tomhas is àirde ; oir is e a ta 
deanamh nan uile ni math, agus ga 'n cumail 
math. Is cò air bith neach nach bi air a' 
ghlanadh le uisge so na beatha, is olc e, agus 



UISGE NA BEATHA. 75 

tha e air & thoirt do mhallachadh. Mar a ta 
'rn fàidh ag radh ann an so. — " Ach an làthach 
agus àiteachan fliucha cha bhi air an leighìa, 
bheirear iad thairis gu Salann." Esec. xlvii. lì. 

Ach cò a ta tuigsinn so, na cò a ta ga 
chreidsinn ? Tha mhathas air a chumail 
falaichte o eunlaith an adhair. Tha daoine, 
seadh a' chuid is mò do dhaoine aineolach air t 
ni mò tha cùram orra, cò dhiù a gheibh iad 
seilbh air uisge fiorghlan so na beatha no 
nach faigh. Ach 'se 's aobhar da sin, ged a 
tha gràs math, seadh math anns an tomhas is 
àirde, agus ged is e a ta deanamh gach ni eile 
math : gidheadh, cha-n eil e 'na leithid do 
mhath 's a freagradh an càil fheòlmhor-san. 

Tha math ann, agus tha math freagarrach 
ann ; anise tha math freagarrach do dha sheòrsa; 
an dara cuid spioradail no feòlmhor. Agus 
tha sin a ta spioradail air iarraidh a mhain 
leosan a ta spioradail ; ach riaraichidh am 
math aimsireil an inntinn fheòlmhor. A nise, 
is math spioradail gràs ; an abhainn sin do 
ghràs is math spioradal i. Is i ceud bheatha 
nan uile ghràs 'n-ar n-anmannan ; agus 
cha-n eil iongantas ged a bhiodh i air a cur 
suarach leo san a ta do dh'inntinn f heòìmhor ; ni 
am feur lòn do 'n each, agus bithidh a' mhuc 
toilichte leis an làthaich ; mar sin 's e nithe na 
beatha so is fearr a thaitneas ri daoine an 
t-saoghail, oir tha 'n càil salach agus feòlmhor, 
agus cha-n fhaigheadh iad blàs air nithibh 



76 UISGE NA BEATHA. 

Spioraid Dhè\ "Oir cba ghabh an duine nadurra 
ri nithibh Spioraid Dhè* :" (na nithe a bhuineas 
do dh' abhainn so Dhè,) oir is araaideachd leis 
iad ; agus cha-n eil e 'n coinas da eòlas a 
ghabhail orra, do bhrìgh 's gur ann air mhodh 
spioradail a thuigear iad. (1 Cor. ii. 14.) 'S 
abhainn ola tha 'n so, 's i mu'm beil am fàidh 
a' labhairt, 's e sin abhainn an Spiorad. Na 'm 
b'e abhainn òir no airgeid a bhiodh ann, 's 
iomadh neach a bhiodh ri iasgach iongantach 
m'a bruachaibh. Ach is abhainn i a " ta a' ruith 
mar ola, deir an Tighearna Dia." Esec. xxxii. 
14. 

Tha char^aig so a' taomadh a mach abh- 
naichean do dh'ola, do dh'ol' ùir, do dh'ola 
thais' do dh'ola mhilis, do dh'ol' an aoibhnis, 
do dh'ol' an t-subhachais, do dh'ola chum an 
eeaun ùngadh leatha, ola bheir air an aghaidh 
deàlradh, agus ni thu comasach air urram a 
thoirt do Dhia agus do dhuine ann an cuid- 
eigin do dheagh thomhas mar is chubhaidh dhut 
sina dheanamh — Iob. xxix. 6, Sàìm. xciii. 
10. lv. 21. xlv. 7. Ecles. ix. 8. Sàlm. civ. 
15.Breith.ix. 11. 

Dh' f haodainn leudachadh air a' cheann so, 
agus mòran do nithe fheuchainn anns am beil 
am facal sin (fiorghlan) 'na fhacal a ta ro 
fhreagarraeh chum a bhi feochainn dhuinn 
oirdhearcas uisge so na beatha, ach thèid mi 
air m' aghaidh gu bhi labhairt air an dara 
feuaidh. a ta air a» uisge so, se sin (soilleir.) 



UTPGE Ka BFATHA 77 

Ànns an dara k-àite. Mar a' ta 'n abhainn 
so do dh'uisge na beatha air a gairm, £orghka 
tha i mar an ceudna air a gairm a bhì soiìl- 
eir — " Dh' fheuch e dhomh abhainn do 
dh'uisge na beatha, soilleir," &c. Tha ciall- 
achadh àraidh , aigan f hacal so, agusuimesin, \m 
chòir dhuinn an aire thoirt da. 

I. Soilieir, se sin ni nach eil dòreha, uime sin 
theirear gu'm beil cuid soilleir mar a' ghrian, 
Àgus a rithist, " cha bhi solus soilleir agus 
dorchadas ann." (Dàn. v. JO. Sec. xiv. 10.)— 
anns gach àite dhiù sin, tha 'm facal sin, 
soilleir, gu bhi air a ghabhail air son soluis, 
solus latha, solus grèìne; oir gu dearbh cha n-eiì 
latha 'na latha, no 'na shoìus grèine maiìie r'm 
an anam, gus am bi sruthannan àbhna so na 
beatha a' teachd le deàìradh a steach chum 
ar dorsan, a chum ar taighean, agus a chum &r 
cridheachan. 'S ann uaithe sin a ta ceud thois- 
each an iompachaidh air a ghairm soilseachadh; 
seadh, tha dearbh theachd na h-àbhna so do 
dh'uisge na beatha do 'r n-ionnsaidh air a 
ghairm, teachd an latha o na h-àirdibh, trs 
chaomh thròeair ar Dè, (Eabh. x. 32.) Tha e 
mar an ceudna air a ghairm briseadh na fàire, 
(Lucas i. 7> 8.) Agus uime sin a rithist, 
theirear gu'm beil iadsan a chum nach eil an 
abhainn so do dh'uisge na beatha a' ruth d'an 
ionnsaidh dorcha, seadh, 'nan dorchadas. 
" Sibhse a bha aon uair 'n-ar dorchadas, ach a 



78 UISGE NA BEATHA. 

nise, tha sìbh an solus anns an Tighearna." — 
Eph. v. 8, 2 Peadar i. 9. 

Air an aobhar sin tha 'n t-uisge so coltach ri 
mil Ionathain, tha buaidh ann a chura na 
sùilean fhosgìadh, agus a thoirt orra-san a ta 
'nan suidhe ann an dòrchadas solus mòr 
fhaicinn, (1 Sam. xiv. 27- Mata iv. 16.) Seadh, 
solus coltas glòire Dhè ann an gnùis Iosa Criosd. 
" Oir is e Dia thubhairt ris an t-solus soill- 
seachadh à dòrchadas, a dhealraich ann ar 
cridheachaibh-ne, a thoirt solus (tha 'n spiorad 
a' soilseachadh, agus a' toirt soluis) eòlais 
glòire Dè ann an gnùis Iosa Criosd." (2 Cor. 
iv. 6.) 

Tha 'n abhainn so a tilgeadh gathan mar a' 
ghrian ; tha i a' soilseachadh, agus a' cur a 
mach gathan glòrmhor do 'n iormsaidh.san a 
dh olas d'i. 'S e sruthannan do'n ghràs so a rug 
air Saul 'nuair a bha e dol gu Damascus 's iad 
uisgeachan na tuile so a dh'iath mu thimchioll 
mar sholus. (Gniomh. ix. 3. xxvi. 13.) Agus tha 
e *g radh gun robh an solus so bho nèamh 'na 
sholus mòr, 'na sholus ni bu shoilleire na solus 
na grèine, agus 'na sholus a dh' f hàg le 
ghlòir dòrcha dhasan na h-uile ni anns an 
t-saoghal. 

2. QSoilleir,] se sin, ni a ta taitneach, oir 
tha ni soilleir air a chuir càlg-dhìreach an 
aghaidh gach ni nach eil taitneach, oir a bhi 
soilldr se sin a bhi taitneach. Uime sin, thae 'na 



UISG2 NA BEÀTHA. f$ 

ni taitneacb do na sùiiibh a' ghri&n f haicivA. 
— (Ecles. 7.) Leugh mi mu abhnaichean & 
bha 'g amharc dearg mar fhuil, agus deth aa 
robh bòladh mar f huil dhuine marbha, (2 Rìgìi. 
iii. 22. 23«); ach cha-n e leithid sin do 
dh'abhainn a ta 'n so. Leugh mi mu abh- 
naichean aig an robh an sruthannan maF 
shruthaibh pronnaisg'nan sruthannan ioisgeach, 
seadh, mar bhìth 'na teine. (Isa. xxx. 35.) ach 
cha-n e ìeithid sin do shruthanan a th' aig an 
abhainn so. Tha abhainn ann a thuiieadh 
orra so, soilleir agus taitneach, agus 'sea sruth- 
annan a ta deanamh cathair Dhè subhach.' 
Dan. vi. 11. Isa. xxxiv. 9. Sàlm. xìvi. 4. 

Tha uisgeachan ann agus is miann leis na 
calamanan fuireach r'an taobh, do bhrìgh le ro 
shoilleireachd an srutha gu'm faic iad a niaise 
fèin annta mar ann an sgàthan. Dàn. v. 12. 

'S iad sin na sruthannan anns am beil na 
calamanau a' nighe an sùilean, agus anns aa 
miann leo a bhì g'an amharc fèin le tiachd. 
Tha na sruthannan sin, mar thubhairt mi mar 
sgàthan ; tha 'n soilleireachd a' toirt cothrom 
dhuiunn air ar gnùis fèin fhaicinn. 

Mar au uisge soilleir a dh' fhaodas duine, 
a' ghrian, 'sa ghealach, agus na reulltan, agus 
na speuran fhaicinn, mar siu, ma sheasas 
duine air bruaich na h-àbhna so, agus ma 
nigheas e a shùilean le h-uisge faodaidh e Mac 
Dhè fhaicinn, reuiltan Dè, glòir Dè, agua 



80 UISGE NA BATHA. 

an t-ionad còmhnaidh a dh' ullaich Dia d'a 
phobuli. Agus nach taitneach na seallaidhean 
iad sin ? nach oirdhearc an t-uisge leis am 
faicear sin ? agus nach taitneach na sruthannan 
a th' aig an abhainn so ? 

3. £Soilleir,3 's e sin uisge nach eil salach 
agus anns nach eil ruaim, leugh mi mu chuid do 
dh'uisgeachan a ta air an salachadh le casaibh 
bheathaichean, agus le casaibh dhaoine, agus 
iad sin 'nan uisgeachan domhain cuideachd. 
Seadh, a deir Dia ri cuid, dh'òl sibh do na 
h-uisgeachan domhain," agus shalaich sibh a' 
chuid eile le bhur casan ■ agus a rithist — do 
thaobh mo threud-sa dh'ith iad a nisin ashaltair 
sibhse fo 'r casan, agus dh' òl iad a ni sin 
a shalaich sibh le bhur casan. — (Esec. xxxiv. 
18, 19.) 'S e th' air aghabhail a staigh leis na 
h-uisgeachan sin, teagasgan a th' air an dorch- 
nachadh 's air an salachadh, le briathran fiara,le 
beachdan truaiìlidh, agus le breithneachadh 
mearachdach ; do'n tugadh air na caoirich 
bhochd' òl. Agus gu deimhin thà so dearbhte 
gu leòir le dearbh dhath 'nan anmannan 
truagha sin ; oir ged a tha fìrinn Dè annta, 
tha dearbh lòrg na faoin-sgeulachd agus an aid- 
eachaidh mheallta r'a fhaicinn air an lannaìbh. 
Oir mar a bhios atharrachadh dath' air an iasg 
a thig o'n f hàirge le e bhi fada anns an abhainn, 
mar sin, ma ta, ciod air bith seòrsa teagaisg a 
bhios luchd-aidichidh a' cluinntinn, bithidh 
rud-eigin coltais aca ris an teagasg sin. Ma 



fjISGE NA BEAlfiA. 81 

tha 'n teagasg a ta iad a' cluinntinn ruairoleach 
tha 'm beachdan-sa ruaimleach ; ma tha 'n teag- 
asg fuilteach, mar sin tha 'm beachd, agus an 
nàdur-san fuilteach ; ach ma tha 'n teagàsg 
soilleir, tha 'm beachdan-sa mar sin, do bhrìgh 
's gu'n tug an teagasg a ta iad a' cluìnntinn 
beachd shoilleir dhaibh air nithibh. 

A nise, tha abhainn do dh' uisge na beatha, 
againn ann an so, a ta soilleir, seadh, soilleìr 
gun salachar no ruaim sam bith inri'tè. Soilleir 
a dh' easbhuidh ni sam bith do dh' innleachdan 
dhaoine, no do bheachdan ruaimieach no 
breithneachadh mhi-naomha, neo-fhoghluimte j 
seadh, tha againn ann an so abhainii aig aai 
beil a sruthan fosgailte do na h-uiìe a ih' anns 
an eaglais, mar sin iadsan aig am beiì fenm. 
air, cha chòir dhaibh na h-amraichean salach a 
bheir air an uisge grodadh no fàs breun, a 
ghabhail a chum a' ghiùlan do 'n ìonnsaidh, 

4. Leis an f hacal sin j^fiorghlan,"] tha sinn 
air uairibh a' tuigsinn, glanadh ; no ni a rirni 
e-fèin a ghlanardh, o na b-uiìe salachar, no 
sgainneal, no olc, a bha muinntir a' eur as a leth : 
" An sin bithidh tu glan, no saor o d' mhionn* 
aibh so, no cionnas a ghlanas sinn sinn-fein ?'"* 
Gen. xxiv. 8. xiv. 16. 

Faodaidh ni-èigin do a ìeithid so a bhi air a 
ghabhail a staigh ann an briathraibh ar bonn- 
teagaisg, mar eil eagal air daoine, amaideachd 
a chuir às leth Dhè, ni a ta na briathraibh sie 
a' cuir an cèill gu'm biodh tu glain 'nuair & 
H 



82 CISGE NA BEATHA. 

bheir thu breth." (Salm. li. 4.) an saol thu am 
bi eagal orr' olc a chuir a leth facai a ghràis, 
agus a spioraid ? ni h-eadh, gu deimhinn, ach 
tha iad ladorna gu leòir anns an obar so. Ni 
h«e mhain sin, ach o leigeadh bunait an 
i-saoghail, tha daoine a' cur sgainneil agus 
truaìiìeachd as leth gràs beannaichte an 
t-soigeil. Ach gun a bhi doi cho fad' sin air 
ais, b' e Pòl aon do na pìoban tre 'n robh Dia 
a' giùlan a' ghràis so chum an t-saoghail ; 
agus cionnas a bha e air a mheas air son sin, 
bha, " gun robh e 'na phlàigh, agus 'na f hear- 
dùsgaidh ceannairc feadh an t-saoghail gu 
lèir." Gniomh. xxiv. 56. 

Ach feuch cha lean dad san bith dheth 
a' sin ri gràs Dè, cha lean e fada ris, oir tha e 
mar a mhil, a ghlanas i-fèin o gach salachair a 
chuirear innte, glanaidh se e-fèin o na h-uile 
sgainneal a chuireas daoine droch mhuinnte as 
a leith. Tha sruthaibh agus abhnaichean do 
nàdur fèin-ghlanaidh ; nise, tha againn an so 
abhainn, abhainn do dh' uisge na beatha ; ach 
abhainn a fhuair ni 's mo do chùl-chàineadh 
n'a fhuair abhnaichean Israeil o Naman an 
Siranach, le a bhi samhlachadh Abana agus 
Parphar, abhnaichean Dhamascus riu. (2 Rìgh. 
v. 11. 12.) Ach feuch an dèigh do'n t-saoghal 
na b'urrainn iad a dheanadh, agus gach beum 
agus masiadh a b'urrainn iad a thilgeadh oirre 
feuch is abhainn i tha fiorghlan agus soilleir, 
agus bithidh i mar sin. Ghlan si i-fèin am 



UISGE NA 33EATHA. 83 

fianais rìghrean, ghlan si i-fèin am fi&£ais 
uachdarannan agus bhreitheamhnan, agus asa 
fianais na h-uile Naman anns an t-saogfe&L 
Agus is abhainn i fathast, seadh ahhama 
fiorghlan do dh'uisge na beatha, soilleìr. 

5. Leis an fhacal sin, [soilleir,] tha sinn air 
uairibh a' tuigsinn, neo-chiontas, noglaineagus 
math, air a dheanamh aithnichte. "Anns gash 
ni dhearbh sibh sibh fèin a bhi glan 'sa' chuis 
so," (2 Cor. vii. 11.) 'S e sin ghkn sibh sibh- 
f'èin gu folaiseach, sheas sibh air gu dair.ghean 
a chum bhur fìreanachadh fèin, agus bha sìbh 
toileach a bhi air bhur rannsachadh gu bhu? 
cùl leo-san leis am b'àill an obar a ghabhail o's 
làimh. Mar sin tha 'n abhainn so do dh'uisge 
na beatha 'na tobar agus 'n a sruthaìbh, ga'n 
tairgse fèin a chum beachd-smuinteaehadh cog- 
aisean nan uile dhaoine. Agus a chum na 
crìche sin, cia minig a chuir Di&, tobar na 
h-abhna so, agus es-an a ta air an rìgh-ehathair 
o'm beil i sruthadh a mach : cia rainig a ghainn 
e air daoine coinneamh a chunjail ris, na'm 
b' urrainn iad olc a chuir às a leth ma bha 
sin aca ri dheanamh, aon chuid le làthaireachd 
no le teagasg. Uime sin tha e 'g radh "cuir 
am chuimhne tagramaid ri chèile, cuir an cèih 
do chùis, dh'Jheuchaimi an glan thu thu-fèsn, 
(Isai. xliii. 26.) *' agus dhìt mise." Agus a 
rithist, " ciod an euceart a fhuair 'ur n-aith- 
richean annam-sa, gun d'imich iad fada uara, 
agus gun do ghluais iad an deigh diomhanais. 



84 U18GE NA . BEATHA. 

agus gun d' f hàs iad diomhan ?" (Ier. ii. 5.) 
Air an dòigh cheudna thuirt Criosd, cò agaibhse 
a chuireas peacadh às rao leith-sa ? agus ma 
ìabhair mi gu h-olc, thugaibh fianais air an 
olc' — (Eoin viii. 46, xviii. 23.) Air a mhodh 
cheudna deir Pòl. — " Ach chuir sinne cùl 
ri nithe falaichte na nàire, gun sinn a bhi 
siubhal ann an cèilg, no a' truailleadh facail Dè, 
ach le foillseachadh na fìrinn, 'g ar moladh 
fèin do choguis nan uile dhaoine, ann an 
sealladh Dhè. (2 Cor. iv. 2.) Tha na briath- 
raibh so uile gu h-àraidh gu bhi air an co-chur 
ris an teagasg, agus tha iad mar gu'm b'eadh 
mar thairgse do neach sam bith, ìnas urrainn 
iad ball, no smal, no preasadh, no ni sam bith 
do a leithid sin fhaotainn anns an abhainn so 
do dh' uisge na beatha. 

Tha cuid do dhaoine a' teicheadh uaithe mar o 
thorc fiadhaich ; agus tha cuid eile fo eagal òl 
deth air eagal 's gu'm puinnseanaich e iad. Tha 
cuid eile a rithist, nach faod a ghabhaiì, do 
bhrìgh 's nach eil e air a mheasgachadh, na 
h anmannan bochda, no mar a their iadsan air a 
dheanamh biasda agus taitneach dhaibh le 
beagan do ghliocas an t-saoghail so. Mar so 
tha aon ga threigsinn air an aobhar so, agus 
aon air an aobhar ud, agus aon eile 'g radh 
beir uainn e. Ach ge be neach asheallas anns 
an abhainn so, chì e gu'm beil i neo-chronail 
agus soilleir. Seadh, ga tairgse fèin do 
choguis nan uile dhaoine a chum deuchainn a 



UISGE NA BEATHA. 85 

chuir oirre, mar eil i, agus mar i a mhain am 
priomh mhath, agus an t-aon ni feumail, agus 
an t-aon ni a ta tarbhach a chum slàinte an 
anma, a mach às gach ni eile a th' anns an 
t-saoghal, agus tha i cho soilleir o mhealladh. 
'sa ta a' ghrian o bhuill dhubha. 

Anns an treas àite, Mar a chunnaic Eoin an 
abhainn so fiorghlan agus soilleir, chunnaic 
e i cho soilleir, 's gun tug e 'samhia dlri, seadh 
an samhla is soilleire a th' anns an t-saoghal, 
shamhlaich e i ri criostal. Is clach ro shoilieir 
an criostal, tha e cho soilleir ris a' ghlaine is 
soilleire, mar eil ni's soilleire ; faodaidh neach 
faicinn fad' a staigh ann, seadh troimhe, tha e a 
dh' easbhuidh nan ball dubhaagus nan sgrìobaa, 
's nan smal a ta ann an cuid do ghlainneachan 
eile. Uime sin, 'nuair a ta e 'g radh gun 
robh an abhainn so cho soilìeir ri criostal, tha 
sin mar gun abradh Dia, amhaircibh a' pheae- 
achaibh, amhaircibh a chum gbrunn mo 
shruthannan criostail so. 

Chuala mi mu chuaintean a bha cho fìor- 
ghlan agus cho soilleir, 's gu 'm faodadh duine 
faicinn trompa gu grunnd ged a bhiodh e da 
fhichead troidh air dhoimhne. fha fhios 
agam gu'm beil an abhainn so do dh' uisge 
na beatha 'na h-abhainn a ta domhain: ach 
ged a dùbhradh gu'm beil i domhain, cha 
tuirt sin nach faod sinn an grunnd fhaicinn. 
Gu dearbh a thaobh a leud chaidh a radh nach 
urrain neach dol thairis oirra i aeh tka xdì "g 



86 UISGE NA BEATKA. 

radh, nach eil e air ainmeachadh an àite sam 
bith nach faod sinn an grunnd f haicinn : ni 
h-eadh, ach tha 'n samhla a' ciallachadh, gu'm 
faod duine aig am bi deagh shùilean a' faicinn gu 
grunnd. Tha i soilleir, cho soilleir ri criostal. 
Uime sin, seallamaid car tacain beag gus a 
grunnd, a chum 's gum faic sinn tre na sruth- 
aibh criostal sin, ciod a ta aig iochdar nan 
uile. 

Annsa cheud àite, Ma ta, 's e grunnd nan uile 
— gum biodh sinne air ar sàbhaladh. " Tha mi 'g 
radh ribh, na nithe sin a chum 's gum biodh sibh 
air bhur tearnadh" agus a rithist, '* thàinig mise 
a chum 's gu'm biodh beatha ac', agus gu'm biodh 
i aca ni's phailte." — (Eoin v. 34. x. 10.) 'S e so 
ma ta grunnd na h-abhna mòire so do dh' uisge 
na beatha, agus 's e so is grunnd d'i gu'm beil 
i teachd a mach à rìgh chathair Dhè agus 
an Uain ; 's e gu'm bidh sinne air ar tearnadh : 
agus gu'rn bidh beath' againn. 

Ciod an grunnd math a ta 'n so! Cha 
mhòr do dh' abhnaichean domhainn aig am 
beil grunnd math, tha ruaim ann an grunnd a' 
chuid is mo do dh' uisgeachan an t-saoghail. 
tha, eadhon ann an grunnd na mara fèin, oir 
'nuair a dh' oibricheas i tilgidh i suas làthach 
agus salchar, agus mar sin ni cridheachan 
pheacach : ach 's e grunnd a' ghràis so aig Dia, 
agus an spiorad, agus f hacal, gu'm biodh sinne 
air ar tearnadh ; agus gu cinnteach is math an 
grunnd sin. 



UISuE &A ÌfEATHA. H/ 

Anns an dara hàite, Mar is e grunnd u* 
h-abhna so, gu'm biodh sinne air ar tearaadh, 
s e gu'm biodh sinne air ar tearnadh le gràs, 
agus tha sin ga f hàgail ni's faMaiir* 's ni's fal- 
aine. Dh' fnaodadh ar slàinte a l )ìri air a 
shuidheachadh air bonn n'a bu deaca.ire na e so, 
dh' fhaodadh i bhi air a suidheachad!h air ar 
gniomharran, dh' fhaodadh Dia a suidheach- 
adh air a sin, agus a bhi ceart, no dh' f haod- 
adh e ar fàgail chum 's gu'n suidheachamaid i 
far bu mhiann leinn fèin. agus 's cinnteach gur 
ann air ar gniomìiarran a shuidhicheamaid i; 
agus cha deanadh sin ach grunnd bog làibeach 
chum argiùlan gu beatha. Achanise^thagrunnd 
ni's fearr na sin aig an abhainn sodo dh' uisge na 
beatha ; (tha uisge na beatwa soilleir mar 
chriostal, seall sios chum a grunn' agus faic.) 
Tha sinn air ar fìreanachadh gu saor le 
ghràs. Le gràs a tha sibh air ar tearnadh — 
Rom. iii. 24. Eph. ii. 5. be sin an grunnd. 

A nise, tha gràs, mar a thuirt mi, 'na ghrunnd 
daingean gu seasamh air, is ann o ghràs, a 
chum 's gum biodh e cinnteach. 'S cinnteach 
nach i so an abhainn anns an robh Daibhidh, a 
'nuair a thuirt e. " Tha mi dol fodha ann 
an làthaich dhomhain gun àite gu seasamh, tha 
mi teachd gu doimhneachdaibh nan uisgeachan 
agus tha'n sruth a dol tharam," saor mi o'n 
làthaich agus na leig dhomh dol fodha. (Rom. 
iv. 16. Salm. ixix. 1. 2.) Tha mi 'g radh, nach i 
so an abhainn annsan robh e : cha-n i gu cinnt 



88 UISGE NA BEATHA. 

each. Ach 'sann a bha Dhaibhidh 's an àm so air 
seacharan agus a mach às an t-shlighe agus 
air tuiteam ànn an sloc èigin, no ann an toll 
làbanach salach èigin : ach tha grunnd math 
anns an abhainn so : grunnd slainte tre ghràs, 
agus cha ruig duine a leas èigheach 'nuair a 
bhios e 'n so, gu'm beil e dol fodha, no gu'm 
beil e ann an cunnart a bhi b'àite anns an 
làthaich. 

Anns an treasàite, 'S e grunnd nan uile, mar 
a thubhairt mi gu'm biodh sinn air ar tearnadh 
ie gràs, agus their mi, " tre 'n t-saorsa ta ann 
an Iosa Criosd." Gu'm beil i dol ni's fearr 's 
ni's fearr. Tha sinn a' leughadh, 'nuair e bha 
clann Israel a' teachd thar Iordan, gun do 
sheas casan nan sagart a ghiùlan an àirc air 
talamh tioram gu daingean, agus chuir iadsan 
àuas ciachan mòra mar chuimhneachan air an 
nì sin. — (Iosua. iii. 17» iv. 5.) Ach am beil 
aig Iordan grunnd cho math 'sa th' aig an 
abhainn bheannaichte so do dh' uisge na 
beatha, no 'n robh na clachan a thug iadsan às 
a' sin, coltach ris a' chloich-dhearbhaidh so, ris 
a bhonn chinnteach so. (Isai xxviii. 16.) O an 
rìgh-chathair ! tha 'n abhainn so a' teachd a 
mach o'n rìgh-chathair, agus tha sinne air ar 
tearnadh le gràs tre 'n t-saorsa a ta annsan. 
(Eabh. ix. 10.) Thasinn a' leughadh mu bhaile 
aig an beil bunaitean, 's e gràs aon bhunait 
Criosd a' bhunait eile, agus fìrinn nan uile 
fhàidhean agus nan Abstol, agus am fior 



UISGE NA BfcATliA. Hif 

theagasg a' bhunait eile, &c. Agus a ritbisl 's 
iad sin uile dearbh ghrunnd na deagh abhna 
so do dh' uisge na beatha — Ephes. ii. 19, 
20. 

Anns a cheathramh àite, Tha ni eile ri 
fhaicinn aig grunnd na h-abhna naomha so, 
agus 's e sin, glòir Dhè : tha sinn air ar sàbh- 
aladh, air ar sàbhaladh le gràs, air ar sàbhaladh 
le gràs tre 'n t-saorsa a ta ann an Iosa Criosd, a 
chum cliùglòire Dhè. Agus ciod am bonn math 
a ta 'n so. Cha-n fàilinn gràs, agus, tha 
Chriosd air a làn-dearbhadh cheana, agus cha 
chaill Dia a' ghlòir air an aobhar sin, iadsan a 
dh'òlas do 'n abhainn so, bithidh iad gun teag-* 
amh air an tearnadh ; 's e sin ri ràdh, iad-san a 
dh-òlas d'i le càil no ìotadh spioradail : agus ac 
urrad so chum mìneachadh a' chinn-teagaisg. 



a' bhuil. 

Tha mi ìiis' air tighinn gu bhi deanamh buil 
ddn iomlan. 

Tha f hios agad gu'n robh ar labhairt aig an 
àm so mu thimchioll *' uisge na beatha, ma 
phailteas, mu'n tobar o'm beil e 'g èiridh, agus a 
bhuaidhean," agus dh'fheuch mi dhut gun robh 
a nàdur oirdhearc, a phailteas mòr, a bhun 
o'm beil e 'g èiridh glòrrnhor, agus a bhuaidh 
sònraichte mhath. 

Anns a' cheud àite, Biodh so ann sa 



90 UISGE NA BEATHA. 

cheud àite, 'na bhrosnachadh dhuinne gu bhi 
deanamh feum gu'n chaomhna sam bith do 'n 
uisge so. Tha mòran anns na laithibh so 
a' tarruinn uisgeachan a chum an òl air son 
slàinte a' chuirjp ; agus gu thoirt orrasan a ta 
tinn a cheannach, molaidh iad e thar a luach. 
Molaidh iad, agus ma thàrlas da bhi feum- 
ail do dh' aon ann an ceud, 's àill leo chur mar 
fhiachaibh air daoine gu'n leighis e na h-uile 
neach. Seadh mata, tha agad ann an so an Lèigh 
racr e-fèin, leis an uisge iocshlaint aige, agus 
tha e ga ghairm " uisge na beatha," uisge na 
beatha do'n anam ; agus 's e so an t-uisge a 
ta da rìreadh math. Bha e air a dhearbh- 
adh uairean gun àireamh : agus cha d' fhàilinn 
e riamh, ach far nach robh e air a ghabhail. 
Cha-n eil aon ghalar nach leighis e, leighisidh 
e doille, marbhanachd, buidhre balbhachd, 
" bheir e air bilibh na muinntir a bhios 'nan 
cadal labhairt," (Gniomh. xxvi. 18, Isa. v. 4. 
5. Dan. vii 9.) 'S e so am Sor-uisge coisrichte, 
(tha gach uisge eile meallta) ni 'n t-uisge so 
deamhnan agus spioradan neo-ghlan f huadach 
air falbh, ieighisidh e draoidheachd agus geasan, 
leighisidh e am fear-caothaich agus am fear- 
aotromais ; seadh, leighisibh an trom-tàisean is 
measa ; sgacilidh e teagamhan agus an-earbsa, 
ged a bhiodh iad air fàs cho cruaidh ri cloich 
annsa' chridhe, (Gal. iii. ì, 2, 3, Mark xvi. 17, 
18. Esec. xxxvi. 26, Col .ix. 6, Esec. xxxvi. 25.) 
Bheir e oirbh labhairt gu math, ni e anam 



UISGE K* BEATHA, iJJ 

geal, agus 's e sin is fearr na croieeann geaì 
Bheir e blas math dhuibb, agus bheir e oiibh 
droch bhlas f haotaiim air gach biadh cronail ; 
ginidh e càil nuadh annaibh dha sin a ta math ■ 
(Isa. xxx. 22.) gluasaidh e gach ana-galar o'n 
ghoile agus o na h-àinean ; bheir e oirbh gu'n 
gabh sibh do dh' aran Dè, àirichidh e fuil ghlan 
annaibh. Ann an aon fhacal, cumaidh e suas 
beatha; iadsan a ghabhas do 'n uisge so, 
bithidh iad beò ni's faide na bhaseanna Methu- 
saleim agus bha es-an beò greis mhath. Gen. v. 
27. 

Uime sin, ceadaich dhomh buanachadh ann 
am earal ort, a bhi cleadhadh an uisge so gun 
chaomhoa. Is e an t-uisge is fallaine a th' 
anns an t-saoghai ; faodaidh tu ghabhail aig an 
treas, aig an t-seathamh, aig an naothamh, no 
aig an aon uair deug, (Mata xx. 3 — G.) ach 
's e blasad air ann am madainn na h-òige is fearr, 
(Gnà. i. 1. 4.) oir aig an àm sin chà, n-eil 
do thrioblaid cho fada air a h-adhart, no cho 
cruaidh ri leighis ; no air a' chuid is iugha 
bithidh i air a leighis ni's soirbhe ; a thuilleadh 
air sin, iadsan a ni so, gheibh iad beatha gun 
chrìoch, agus comhfhurt tràthail ; agus tha 
fhios agad gur beatha dha-f hìllt i sin do neacìi. 

Ni 'n t-uisge so còm-sgùradh gu fòill, 
agus gidheadh ni e sin ni's ro èifeachdach na 
uisgeachan eile. Ach is fior, far am beil Sor 
droch galairean, air teannachadh agus air fàs 
doirbh, gu'm feuch 's e e-fèin ni's treise ann a 



92 OIsGE NA BEATHA. 

oibre&ehadh orra, oir cha-n urrainn galar sam 
bitìi a bhi dhasan doirbh ri leigkis. Ni e, mar 
a their sinii, tc an taigh a thilgeil a mach air na 
h-uinneagan J ' ach glanaidh e uaine a' phlàigfa a 
ta graineii goirt, a bheireadh oirnn cadal ga bàs 
agtìs a bheireadh sinn mailieris a' mhòr-shiuadh 
sios do dh' ifrinn. Ach cha dean e cron dhuinn, 
cha dean e ach ar cadal cunnartach a dhùsgadh 
ann an tearuinnteachd, agus ar toirt gu beò- 
mhothachadh air plàigh ar cridhe agus ar feòla. 
Ni e mar a thuirt mi, ar càil ? bhrosnachadh, 
agus fadachd a chuir oirnn air son a ni sin a ta 
faiìain. (Ma dh' f heòraicheas neach sam bith 
c'arson a tha mi a' labhairt mar so air samh- 
laohan freagraidh mi a thaobh gu'm beil mo 
cjieann-teagaisg ga ma threòrachadh a chum 
sin a dheanamh.) 

Anns an dara h-àite, Chomhairlichinn dut, 
uime sin, anns an ath àite, thu a dh' fhaotainn 
ionad còmhnaidh ri taobh nan uisgeachan sin — 
" Gabhaidh aon-ghràidh an Tighearna còmh- 
naidh ann an tearuinnteachd maille ris, agus 
còmhdaichidh an Tighearnaer e rè an latha, ma 
dh'f'heòraicheas tu cait am bheil an t-ionad 
comhnaidh sin ? Freagram gur ann ann am 
baile Dhè, agus a measg phàilliunan an Tì is 
àirde. Tha 'n abhainn so a' teachd a mach 
o 'n rìgh-chàthair, a chum cathair na baile 
Dhè uisgeachadh ; agus a chum na crìche sin, 
a dùbhradh gu'm beil i ruith ann a meadhon 
Sràide a' bhaile. (Tais. xxii. 2.) Ma dh' 



UISGE NA BEATHA. Of'Ò 

fheòraicheas tu an còrr uime, thig agus faic so 
— Gheibh sliochd a shèirbheisich e mar oigh- 
reachd, u agus gabhaidh iadsan a ghràdhaicheas 
ainm còmhnaidh ann." (Salm. Ixix. 36.) 
Faigh thusa ionad-còmhnaidh annan Ierusaleim, 
ann an meadhon Ierusaleim, agus an sin bithidh 
tu air doshuidheachadh ri taobh na h-abhna so. 

Anns an treas àite. 'S e 'n treas ni a their 
mi riut, beannaich Dia a chionn gu'n d'ullaich 
e a leithid so do dh' uisge air son an duine. 
'S iad sin a mhain a bheir oirnn a bhi beò, tha 
gach uisg' eile a' teachd a mach às a' mhuir 
mharbh ; agus a' marbhadh, cha n-eil uisge beò 
ann ach e so, uime sin deiream, feuch do 
thlachd dha le taingealachd ; mar gabh sinn ar 
beatha aimtìreil ach le breith-bhuidheachas, 
cionnus bu chòir dhuinn Dia a bheannachadh 
air son a thiodhlaic do-labhairt. (2 Cor. ix. 14, 
15.) 'S i so beatha an anma, beatha anaghaidh 
mallachd, beatha an taobh thall do dh' ifrinn, 
an taobh thall do 'n fhàsach, an taobh thall do 
smaoin, an taobh thall do mhiann. Beatha a 
ta taitneach, beatha a ta tarbhach, beatha 
shìorruidh. 

O I mo bhràithrean beannaichibh Dia a ta 
deanamh, agus a' toirt dhuinn a leithid so 
do dh'uisge a ta lionadh ar crìdhe le beatha agus 
subhachas. 'Nuar a b'àill le Maois cridheach- 
an chloinn Israel a ghabhail ; agus a ghabh e 
os-làimh an inntinnean a' thogail suas a chum 
taingealachd, bu ghnà leis innseadh dhaibh { 
gun robh an tìr chum an robh iad a r dol, 'na 
I 



94 UISGE NA BEATHA. 

tir anns an robh tlachd aig Dia, agus a bha 
air a h-uisgeachadh le drùchd o nèamh, seadh, 
'na " tìr làn shruthannan uisge, do thobraichean 
anns na gleanntaibh, agus anns na cnocaibh ; 
tìr a' sruthadh le baine agus mil, ni is e glòir gach 
uile thire." (Deut. viii, 7- Exod. iii. 8. Lebh 
xi. 24. Aire xiv. 8.) Ach gidheadh, 
anns gach ni a thuirt Maois mu 'n tìr sin, cha 
tuirt e gu'n robh abhainn ann do dh'uisge na 
beatha ; abhainn a *ta le sruthaibh a' deanamh 
subhach cathair Dhè. 

Tha 'n abhainn so a' teachd a mach à cridhe, 
Dhè, 's e so dearbh leigeil a mach innidh, oir is 
Dia beò e, 's e so a chridhe agus anam. 
? 'Seadh," deir e, "ni mi gàirdeachas os an 
ceann chum math a dheanamh dhaibh, agus 
suidhichidh mi iad anns an fhearrann so gu 
deimbhinn le'm uile chridhe." (Ier. xxxii. 
41.) Tha mi 'g ràdh, ma dh' fhoilsicheadh 
eridhe agus anam Dhè riamh, gur ann, ann an 
toirtuisge so na beatha, agusnarìgh-chathrach 
o'm beil e sruthadh. Uime sin tha gach aobhar 
shaoghalta air a bhi saoilsinn gun ruith agus 
gu'n lìan an crideachan agus an anmannan-san a 
ghabhas ris, an deigh Dhè le taingealachd. 
Faic mar tha Daibhidh a' labhairt ann 'san 
trear Sàlm thar a' cheud, anns na ceud chùig 
rainn, — dean thusa mar sin. 

Anns a cheathramh àite, Leis gach cliù a 
th' air a thoirt air an uisge bheò so, faodaidh 
tu breth a thoirt 'nuair a chluinneas tu beachd, 
4xi teagaisg, no bharalachadh, cò-dhiù a ta e 



UISGE NA BEAfHA. ^C 

ceart, no math, no fallain, no nach eil. Tha 'tt 
abhainn so soilleir ; " fiorghlan, agus soilleir 
mar chriostal.'' Am beil an teagasg a ta air a 
tairgse dhut mar sin ? no'm beil e dorcha measg- 
aichte le teagasgaibh dhaoine ? seall a dhuine, 
agus feuch nach eil casan luchd-aoraidh Bhaal 
an sin, air eagal gu'm beil an t-uisge air a 
shalachadh leo. Ge b e air bith uisge a ta air 
a shalachadh, cha n-e sin uisge na beatha, nc 
air a' chuid is lugha, cha n-e uisge 'na beatha 
an glaine ta ann. Uime sin mar eil thu ga 
fhaighinn ann an glaine, imich suas ni's àirde, 
agus ni 's faisge air an tobar, oir mar is faisge 
a thèid thu air an tobar 's ann is ro ghlaine 
agusis soilleire a gheibh thu 'n t uisge. Uime 
sin, faigh o chèin do theagasg mar eil e math 
dlù air làmh. (Iob xxxvi. 3,) tha do bheatha 
ann an cunnart tha teagasg meallta cunnartach 
tha e ro sgriosail, uime sin thoir an aire 
ciod an teagasg a dh'èisdeas tu, agus 
cionnus a dh'èisdeas tu e : oir mar thuirt mi 
mu 'n iasg, aithnichear iad air an dath ciod an 
t-uisge anns am bi iad a' snàmh, uime sin, 
seallaibh gu math ribh fèin. 

Anns a chùigeamk àite, Am beil uisge so na 
beatha a' ruith mar abhainn, a' ruith mar 
abhainn leathain, làin, agus domhain; ma tha na 
biodh duine sam bith cia be air bith cò mòr 'sa 
tha chionta, fo' eagal idir nach eil gu leòr ann 
dlieth, agus ri sheachnadh a chum anamsan a 
thearnadh. Cha n-eil ni sam bith ni's 
coitcheann do mhòran, na bhi a' cur gràis 



96 UISGE NA BEATHA. 

Dè an teagamh ; ni a ta ro mhi-iomachuidh 
do pheacach sam bith. Tha briseadh an lagha 
olc guleòir, ach tha bhi cur uile-dhiongaltais 
gràis Dè gu tearnadh uaithe sin an teagamh, 
ni's miosa na peacadh, ma 's urrainn ni's miosa 
na 'm peacadh a bhith. 

Uime sin anaim an.dòchasaich, oir 's ann riut- 
sa ta mi labhairt, leig dhiot t-an-earbsa, tilg 
dhiot t-eagal tràileii, croch do theagamhan a 
thaobh so air a' ghàradh ; agus creid, oir tha 
cuireadh gu leòir agad g' a ionnsaidh, tha 
abhainn fa d' chomhair. Agus do thaobh thu 
Dhi a dh'easbhuidh toile, na cumadh sin air 
dòigh sam bith air t-ais thu, 's e abhainn do 
dh'uisge na beatha a ta 'n so ; sruthaibh do 
ghràs agus do thròcair. Tha e, mar thuirt mi, 
gu leòir ann a chum do chòmhnadh, oir bheir 
ghràs leis a dh' ionnsaidh an anma gach ni a ta 
a dh'easbhuidh air. Air an aobhar sin cha-n 
eil ni sam bith agadsa ri dheanamh, tha mi 
ciallachadh a thaobh, thu-fèin a leigheas o 
eagalan, agus o theagamhan t'anma agus o 
d' smuaintean an-dòchasach, ach òl agus a 
bhi beò gu bràth. 

Anns an t-seadhamh àite, Ach ciod e so 
uile do'n t-saoghal mharbh dhaibh-san leis an 
toil a bhi marbh ? Tha iad a' tilgeadh an 
diomhanais fèin mu'n cuairt, mar a thilgeas 
clann an crice-buill anns an adhar, gus an sleamh- 
naich an casan agus gu'n tuit iad-fèin sios do'n 
t-sloc. Fòghnaidh so aisj an àm.